Vandaag tijdens het eten zat Tobe in zijn trip-trap-stoel. Hij at een koek, wij spagehetti. Ella, Kristof en ik zaten wat te praten en te dollen, terwijl Tobe rustig zijn koek opat – lees verkruimelde – tenminste, dat dacht ik. Ik kijk naar rechts en zie Tobe met zijn handen aan het tafeltje en zijn voeten OP de zitting. Mijn hart heeft deze week echt al veel te verduren gehad jong…
P.S. Toen ik hem neer zette en zei dat hij niet mocht rechtstaan in zijn stoel krreg ik eerst een pruillip en dan een huilconcert als antwoord.
Tobe kruipt rond in de hal, Kristof en ik zijn allebei in de buurt. Opeens zie ik Tobe op de derde trede van de trap zitten. Amai, mijn hart!
Hopelijk blijft “da’s verschieten- part 3″ nog een beetje uit.
Met de mama’s van vriendinnen van Ella werd afgesproken om speelnamiddagen te organiseren. Vandaag, op het einde van de speelnamiddag, had ik volgende conversatie met D, mama van H:
D: “Tobe is wel een flinke, heeft hij al tanden??”
Ik: “Bah neen jong, kijk maar.” Ik kietel Tobe, zodat hij zijn mond open doet.
D: “Oh maar, er staat er een door!!”
Ik: “Hu?? Waar?? Ah, Daar?? Ahja, ik voel hem!”
Heel klein, maar hij zal wel groeien… Tobe is niet meer tandloos!!
Zondagochtend: terwijl Kristof naar de bakker is, wil ik mij gaan klaar maken voor de dag. Ella en Tobe kijken tv, Ella in de zetel, Tobe in zijn wipper.
Ik ben niet iemand die uren in de badkamer staat, dus na een kwartier kom ik gewassen en gestreken weer naar beneden. Groot is mijn verbazing als ik de wipper ondersteboven zie liggen. Tobe staat tegen de salontafel, met zijn ene hand in de lucht. Ik vraag aan Ella of zij hem had los gemaakt, maar ze verzekert me dat dit niet het geval is. Ik check het slotje en dat is inderdaad nog dicht.
Hoe mijnheertje het gedaan heeft is mij een raadsel, maar hij is ontsnapt en dat vind ik geen tof idee. Volgende keer zal ik hem maar mee naar boven nemen…
Tobe heeft de windpokken. Daar zijn we woensdagavond rond 21 uur achter gekomen omdat we toch maar een dokter geroepen hadden aangezien die vermeende muggenbeten wel heel erg dik en talrijk werden. 
Niet dat Tobe het erg lijkt te vinden dat hij er echt niet uit ziet met al die rode bollen. Een beetje meer zeurderig en wat minder goed slapen, ok, maar het is niet dat hij bij de pakken blijft neerzitten. Hij blijft kruipen, spelen, zich rechttrekken en actief zijn alsof die rode bollen niet bestaan. Ziek zijn met de glimlach noemen we dat dan. Misschien moeten we er wel een voorbeeld aan nemen
Voorlopig heeft hij er dus niet te veel last van; al heb ik hem vandaag wel al een paar keer zien krabben… Wie er nog het meest last van heeft zijn wij. Want een kind met windpokken wil zeggen dat dat kind voorlopig niet welkom is bij de onthaalmoeder (hoe erg die dat dan wel mocht vinden ook). En als je dat ‘s avonds ontdekt, dan is het redelijk onmogelijk om nog zo snel een opvang te vinden voor de dag nadien. Dus heb ik maar een dagje thuis gewerkt en heeft Tobe er mogen van profiteren om veel tv te kijken En voor vrijdag is het de beurt aan Anneleen om er op te passen. Toch een gedoe altijd…
16 juli 2010 | 
Door Anneleen | 
Categorie: 
Reacties