Tobe liet het niet aan zijn hart komen

De maand juli was niet bepaald de beste maand ooit voor Tobe: windpokken, en dat net in die hittegolf. De puntjes koel houden en laten uitdrogen, zegt een dokter dan. Makkelijker gezegd dan gedaan. Dat die windpokken dan wat langer aanhielden dan verwacht, lag [...]]]>

Tobe liet het niet aan zijn hart komen

De maand juli was niet bepaald de beste maand ooit voor Tobe: windpokken, en dat net in die hittegolf. De puntjes koel houden en laten uitdrogen, zegt een dokter dan. Makkelijker gezegd dan gedaan. Dat die windpokken dan wat langer aanhielden dan verwacht, lag misschien wel aan die hitte, Tobes eeuwige zweet en dat we hem toch af en toe al eens in een zwembadje durfden steken. Maar toen na halverwege juli er nog steeds nieuwe – en supergrote – pokken bleven bijkomen, begonnen we weer te vermoeden dat het misschien toch iets anders kon zijn. Na een bezoekje aan de huisarts werd de twijfel bevestigd en kwam de dermatologe in beeld. Die besloot dat er maar één manier was om duidelijkheid te brengen: een stukje van die rode huid wegsnijden en dat laten testen, analyseren en ‘kweken’ in het labo. Wij mochten wel nog kiezen welk ‘pokje’ weggesneden moest worden. Heel vreemd om te moeten beslissen waar je je zoon wilt laten ‘verminken’: al klinkt dat veel erger dan het wondje van pakweg een halve centimeter net boven zijn enkel is. Dat leek ons nog het ‘beste’ plaatsje. Maar toen de verdoving moest geplaatst worden, bleek die plaats toch iets minder goed als eerst gedacht: onze Tobe is dus een krachtig bazeke en trok zich tot drie keer toe helemaal weer nog voor ze de verdoving ingespoten had. En Tobe maar wenen terwijl: ocharme. Het eigenlijke snijwerk deed dan gelukkig geen pijn meer, maar Tobe leek de zaak toch niet echt te betrouwen. Hoe hard Anneleen en ik ook zijn aandacht probeerden te trekken; hij bleef maar kijken naar zijn beentje en naar wat die dokteres daar allemaal aan het doen was. Tja, hoe zou je zelf zijn?

Vandaag mocht het draadje eruit – dat deed gelukkig geen pijn – en kregen we ook het uitgebreid verslag. Het stukje dat geanalyseerd werd bleek dan toch géén windpok te zijn. Het was ook geen eczeem, geen zweetuitslag of geen allergische reactie op de een of andere kunststof. Maar wat dan wel? Met zekerheid konden ze het niet zeggen, maar een allergische reactie op insectenbeten is volgens hen de meest plausibele verklaring. Dus toch muggenbeten zoals we in het begin dachten? Ik snap hun conclusie, maar Anneleen en ik hebben het daar toch wel moeilijk mee. Als ik sinds het begin van de zomer in totaal al tien muggen in huis zou gezien hebben, zijn het er veel. En we spraken op het hoogtepunt van het kwaaltje over meer dan tien nieuwe rode vlekken per dag…

Sinds vorige week donderdag heeft Tobe overigens plotseling geen enkel vlekje meer bijgekregen. Alle muggen zijn plotseling verdwenen? Of was het een ander insect? Een spinnetje? Of toch een soort allergische reactie op een virus wat volgens de dokter niet helemaal uitgesloten kon worden? Wie zal het zeggen? De dermatoloog helaas niet, en dat laat ons nu wel met een beetje een dubbel gevoel achter; van zo’n labotest verwacht je toch een klaar en duidelijk antwoord en geen extra vraagtekens.

Of Tobe nu al dan niet de windpokken gehad heeft, is nog zo’n vraagteken. Als we daar het antwoord op willen, moet er een bloedstaal afgenomen worden. Maar dat gaan we ons manneke toch niet meteen aan doen… Als er ooit eens bloed moet genomen worden van hem voor een andere reden, zullen we wel vragen of ze meteen ook de windpokkentest even willen doen.

Wat het ook is/was, we zullen het maar positief bekijken: Tobe heeft er al bij al maar weinig last van gehad. Ondertussen heeft hij al een week geen nieuwe vlekjes meer gekregen en de oude ‘pokken’ genezen langzaam maar zeker – al zullen sommige ervan wel uitgroeien tot littekens denk ik. En ook de jeuk lijkt precies toch nog mee te vallen ook. Afwachten maar of er nog een vervolg komt…

Hopelijk blijft “da’s verschieten- part 3″  nog een beetje uit.

D: “Tobe is wel een flinke, heeft hij al tanden??”

Ik: “Bah neen jong, kijk maar.” Ik kietel Tobe, zodat hij zijn mond open doet.

Ik ben niet iemand die uren in de badkamer staat, dus na een kwartier kom ik gewassen en gestreken weer naar beneden. Groot is mijn [...]]]> Zondagochtend: terwijl Kristof naar de bakker is, wil ik mij gaan klaar maken voor de dag. Ella en Tobe kijken tv, Ella in de zetel, Tobe in zijn wipper.

Ik ben niet iemand die uren in de badkamer staat, dus na een kwartier kom ik gewassen en gestreken weer naar beneden. Groot is mijn verbazing als ik de wipper ondersteboven zie liggen. Tobe staat tegen de salontafel, met zijn ene hand in de lucht. Ik vraag aan Ella of zij hem had los gemaakt, maar ze verzekert me dat dit niet het geval is. Ik check het slotje en dat is inderdaad nog dicht.

Hoe mijnheertje het gedaan heeft is mij een raadsel, maar hij is ontsnapt en dat vind ik geen tof idee. Volgende keer zal ik hem maar mee naar boven nemen…

Nu Tobe ‘mobiel’ is en al weet hoe hij vooruit moet in het leven, is niks nog veilig in huis. Een kabeltje? Een draadje? Een papiertje? Boek? Speelgoed? N’importe quoi: hij graait er meteen na. Kwestie van af en toe wat proactief te zijn, kun je hem maar beter zelf iets in handen [...]]]>

Nu Tobe ‘mobiel’ is en al weet hoe hij vooruit moet in het leven, is niks nog veilig in huis. Een kabeltje? Een draadje? Een papiertje? Boek? Speelgoed? N’importe quoi: hij graait er meteen na. Kwestie van af en toe wat proactief te zijn, kun je hem maar beter zelf iets in handen stoppen.

Een bal bijvoorbeeld: daar kan hij zich echt mee amuseren. Zou het dan toch een voetballer worden?

Al sluipend/kruipend heeft Tobe een tijdje geleden de ballenmachine op Ella haar kamer ontdekt. Eerst leek hij er wat schrik van te hebben – dat ding maakt nu eenmaal een pokkeherrie – maar ondertussen is hij er echt door geïntrigeerd. Ella toont dan natuurlijk hoe het moet, tot groot plezier en [...]]]>

Al sluipend/kruipend heeft Tobe een tijdje geleden de ballenmachine op Ella haar kamer ontdekt. Eerst leek hij er wat schrik van te hebben – dat ding maakt nu eenmaal een pokkeherrie – maar ondertussen is hij er echt door geïntrigeerd. Ella toont dan natuurlijk hoe het moet, tot groot plezier en jolijt van Tobe. Toen ik deze foto’s genomen heb was hij zo hard geboeid door het spelletje, dat hij zich helemaal begon op te spannen en het uitriep van plezier. En roepen kan hij hoor: gisteren bijvoorbeeld nog aan de kassa van de Colruyt. Mijnheer zat braaf in de kar, en kreeg wat kruimels van een stukje boterham toegestopt. Omdat het even niet snel genoeg ging, besloot hij zich even te laten horen. Ineens hoorde ik van overal dingen als ‘oeioei, dat manneke heeft precies honger’ en ‘amaai, die kan nogal kelen’. Volgens mij heeft de halve winkel het gehoord.

Foto’s volgen… Er moet er nog een genomen worden en dan moet Kristof (nu op reis voor zijn werk) terug thuis zijn, want ik zou niet weten hoe ik er moet aan beginnen.