Hier woont Tobe Van der Stadt

Tobe liet het niet aan zijn hart komen

De maand juli was niet bepaald de beste maand ooit voor Tobe: windpokken, en dat net in die hittegolf. De puntjes koel houden en laten uitdrogen, zegt een dokter dan. Makkelijker gezegd dan gedaan. Dat die windpokken dan wat langer aanhielden dan verwacht, lag misschien wel aan die hitte, Tobes eeuwige zweet en dat we hem toch af en toe al eens in een zwembadje durfden steken. Maar toen na halverwege juli er nog steeds nieuwe – en supergrote – pokken bleven bijkomen, begonnen we weer te vermoeden dat het misschien toch iets anders kon zijn. Na een bezoekje aan de huisarts werd de twijfel bevestigd en kwam de dermatologe in beeld. Die besloot dat er maar één manier was om duidelijkheid te brengen: een stukje van die rode huid wegsnijden en dat laten testen, analyseren en ‘kweken’ in het labo. Wij mochten wel nog kiezen welk ‘pokje’ weggesneden moest worden. Heel vreemd om te moeten beslissen waar je je zoon wilt laten ‘verminken’: al klinkt dat veel erger dan het wondje van pakweg een halve centimeter net boven zijn enkel is. Dat leek ons nog het ‘beste’ plaatsje. Maar toen de verdoving moest geplaatst worden, bleek die plaats toch iets minder goed als eerst gedacht: onze Tobe is dus een krachtig bazeke en trok zich tot drie keer toe helemaal weer nog voor ze de verdoving ingespoten had. En Tobe maar wenen terwijl: ocharme. Het eigenlijke snijwerk deed dan gelukkig geen pijn meer, maar Tobe leek de zaak toch niet echt te betrouwen. Hoe hard Anneleen en ik ook zijn aandacht probeerden te trekken; hij bleef maar kijken naar zijn beentje en naar wat die dokteres daar allemaal aan het doen was. Tja, hoe zou je zelf zijn?

Lees verder…