Eerste ruzie

Tobe is mobiel. Hij zit veel op het speeldeken en daar speelt en kruipt/sluipt hij wat. Het speeldeken ligt meestal in de living, tussen de haard en het salontafeltje. En dat laatste vindt Tobe heel erg interessant. Het is een ikea-tafeltje met onderaan een plankje om boeken en andere brol op te leggen. En wat op dat plankje ligt, heeft een ongelofelijke aantrekkingskracht op Tobe. Hij sluipt er steeds naartoe en trekt er alles af. Hij kreeg de plank ook al eens op hem…

Vandaag was hij weer bezig. Ik zei: “neen, Tobe”, stak mijn wijsvinger gebiedend in de lucht. Tobe lachte vriendelijk naar mij. Ik nam hem op en zette hem een meter verder. Na pakweg dertig seconden hoorde ik hem weer rommelen aan die plank. Ik stak mijn vinger nogmaals in de lucht, zei dat het niet mocht en verhuisde de baby weer. Dit herhaalde zich een keer of vijf.

Ja, ik kon de boekskes en andere brol die op de plank liggen weg doen, maar daar had ik geen zin in. Toen ik Tobe weer naar de tafel zag kruipen, ging ik dichtbij staan. Hij stak zijn hand uit richting boek, ik nam het kordaat vast, zei dat hij dat echt niet mocht doen en zette hem weer bij zijn speelgoed.
Het manneke trok een pruillip en zette het op een huilen. Hij was echt boos!! De eerste mama-zoon-ruzie was een feit.  Ik liet hem even wenen, maar kreeg toen zo’n medelijden dat ik hem maar gaan troosten ben.

Ohja, vijf minuten later was hij weer naar het tafeltje aan’t lonken, maar hij keek naar mij en zag ik dat het gezien had. Zou hij echt zo snel lesjes leren, of is dat maar ijdele hoop??