Hoe geraak ik hoger? Kan ik nog verder? Zou ik sneller kunnen kruipen? Kan ik nog een seconde langer alleen staan zonder om te vallen? Dat zijn zowat de vragen die Tobe zich dezer dagen vooral lijkt te stellen. Hij doet dus aardig zijn best om in sneltempo de wereld te verkennen. Als we met hem onderweg zijn – op wandel met de koets, of in zijn Maxicosi in de auto – doet hij bijvoorbeeld zijn uiterste best om zeker niét in slaap te vallen. Slapen doen we later wel, lijkt zijn motto. Kruipen kan hij ondertussen als de beste. Alles vastpakken of van tafel graaien ook. En stappen aan het handje begint nu toch ook langzaamaan beter en beter te lukken. Af en toe durft hij al eens enkele seconden zonder steun staan – al dan niet bewust – en zich van de ene steun naar de andere gooien. Of hij zal stappen voor zijn eerste verjaardag – zoals grote zus dat destijds deed – lijkt voorlopig toch eerder twijfelachtig.
|
|||||
 |
 1 september 2010 |  Door Kristof |  Labels: kruipen, stappen, verkennen | Categorie: Tobe |
 Reageer...
Even hebben we nog naar een huisje in Frankrijk gezocht, maar uiteindelijk hebben we ingezien dat onze kindjes eigenlijk echt niets meer nodig hebben dan zon, zee en zand om ‘op vakantie’ te zijn. En dus werd van de drie weken vakantie die ik had er eentje besteed aan de Belgische kust. Zowel Ella als Tobe vonden het volgens ons een voltreffer. Wat Tobe vooral leuk vond:
Foto’s? Volop! En wel hier of bij nieuwste foto’s. 
De vakantie voor papa zit er alweer op. Op het programma stonden heel wat uitstapjes en leuke dingen doen met het hele gezin. Een van onze klassiekers is bijvoorbeeld een uitstapje naar de dierentuin. Zeker voor Tobe een absolute topper, want hij is nu echt in zijn dierenfase: van zodra het manneke een beestje ziet heeft hij er een en al aandacht voor. Uiteindelijk zijn we (alweer) naar Planckendael getrokken – vooral omwille van de speeltuintjes en de ‘doe-dingen’ die Ella dan weer leuk vindt – ook al was het nog maar van de vorige vakantie geleden… Het viel ons op hoe hij deze keer wel al veel meer aandacht had voor de diertjes als toen. Zeker toen aan de speeltuin waar we onze lunch oppeuzelden een ooievaar kwam piepen was Tobe helemaal onder de indruk zoals je op de foto hiernaast wel ziet. Toen hij bij de geitjes mocht, was hij helemaal vertederd en wou hij ze allemaal aaien. Het was alweer een geslaagde uitstap, en voor volgend jaar wordt een gezinsabonnement nu echt wel verplichte kost. 8 augustus 2010 | Door Kristof | Labels: dierentuin, Gezinsuitstap, Planckendael, uitstapje, zoo | Categorie: Ella, Tobe |
Reageer...Tobe was nog nooit tot op het strand geraakt. Tot vorige week toen we een dagje naar Oostduinkerke trokken om er Mieke te bezoeken die een weekje aan zee logeerde. Echt ideaal was het niet met dat wondje aan zijn been, en die windpokken, maar onze jongen leek zich best te amuseren op het strand. Op wat korte huilbuien na – we denken dat het wondje toch wat pijn deed – heeft hij zich voorbeeldig gedragen. Zoals bij al onze uitstapjes had Tobe heel veel oog voor de mensen die hem passeerden. Bijna zonder uitzondering worden die op een mooie glimlach getrakteerd zoals het een echte charmeur betaamt Het viel ons trouwens ook op hoe het direct ‘klikte’ met leeftijdsgenote Fara. Ze hebben flink samen gespeeld. Op die leeftijd wil dat eigenlijk vooral zeggen: ze hebben flink gespeeld zonder elkaar lastig te vallen 28 juli 2010 | Door Kristof | Labels: oostduinkerke, strand, zand, zee, zomerpret, zon | Categorie: Tobe |
Reageer...De maand juli was niet bepaald de beste maand ooit voor Tobe: windpokken, en dat net in die hittegolf. De puntjes koel houden en laten uitdrogen, zegt een dokter dan. Makkelijker gezegd dan gedaan. Dat die windpokken dan wat langer aanhielden dan verwacht, lag misschien wel aan die hitte, Tobes eeuwige zweet en dat we hem toch af en toe al eens in een zwembadje durfden steken. Maar toen na halverwege juli er nog steeds nieuwe – en supergrote – pokken bleven bijkomen, begonnen we weer te vermoeden dat het misschien toch iets anders kon zijn. Na een bezoekje aan de huisarts werd de twijfel bevestigd en kwam de dermatologe in beeld. Die besloot dat er maar één manier was om duidelijkheid te brengen: een stukje van die rode huid wegsnijden en dat laten testen, analyseren en ‘kweken’ in het labo. Wij mochten wel nog kiezen welk ‘pokje’ weggesneden moest worden. Heel vreemd om te moeten beslissen waar je je zoon wilt laten ‘verminken’: al klinkt dat veel erger dan het wondje van pakweg een halve centimeter net boven zijn enkel is. Dat leek ons nog het ‘beste’ plaatsje. Maar toen de verdoving moest geplaatst worden, bleek die plaats toch iets minder goed als eerst gedacht: onze Tobe is dus een krachtig bazeke en trok zich tot drie keer toe helemaal weer nog voor ze de verdoving ingespoten had. En Tobe maar wenen terwijl: ocharme. Het eigenlijke snijwerk deed dan gelukkig geen pijn meer, maar Tobe leek de zaak toch niet echt te betrouwen. Hoe hard Anneleen en ik ook zijn aandacht probeerden te trekken; hij bleef maar kijken naar zijn beentje en naar wat die dokteres daar allemaal aan het doen was. Tja, hoe zou je zelf zijn? 28 juli 2010 | Door Kristof | Labels: "of toch nog iets anders", muggenbeten, uitslag, windpokken | Categorie: Tobe |
2 reacties |
|
|||
|
Copyright © 2010 Hier woont Tobe Van der Stadt - All Rights Reserved |
|||||
Reacties