Kijk eens hoe flink Tobe zelf zijn haartjes wast. ‘Zelf’ is trouwens al een hele tijd het codewoord (deze foto dateert trouwens al van begin september ook). Tobe wil zelf zijn eten prikken. Zelf kiezen wat hij wil eten. Zelf kiezen wat hij wil laten liggen. Zelf op de trap stappen. Zelf zappen. Of zelf een stoel gaan halen, zelf die naar de keuken brengen, er zelf opkruipen, en (als we hem lieten doen) ook zelf op het aanrecht kruipen. Zelfredzaamheid heet dat zeker?
Hoe de vakantie eigenlijk geweest was?
Goed, dank u. En ja, ik ben mij er van bewust dat het ondertussen al midden oktober is en het misschien wat laat is om die vraag nog te beantwoorden 
Maar nu ik toch even tijd gevonden hebben om een en ander te updaten, kom ik toch graag nog even terug op die grote vakantie. Ver weg zijn we niet geweest – dat zag ik met onze kleine wildebras uiteindelijk toch niet goed zitten – maar we hebben ons wel goed geamuseerd.
Heel veel uitstapjes hebben we niet gemaakt – daar zat dat slechte weer uiteraard voor iets tussen – maar wat we deden was wel superplezant. Of vooral: supertof voor Tobe (en meestal ook voor Ella . De top-3:
- Fietsen in het stadspark. Simpel, maar leuk. Zeker als je dat nog nooit gedaan had, zoals Tobe. Hij mocht met zijn stapfiets het hele park rond. Je had het bazeke moeten zien geven met zijn beentjes. Eigenlijk is dat stapfietsje al wat te klein geworden zagen we daar, maar bon: hij amuseerde zich (en was achteraf uiteraard uitgeput).
- Op reis naar de zee. Wel leuk, niet ver . We zijn voor een weekje naar Westende getrokken en – bijna niemand gelooft ons – maar we hadden echt op één dag na vrij goed weer. Nee, niet overdreven warm, maar 20 graden, wat zonnestralen en geen zuchtje wind is meer dan genoeg om twee kindjes hun hartje te laten ophalen op het strand. Al zijn we wel van plan om volgend jaar wel nog eens een huisje te boeken ergens in het zuiden van Frankrijk of zo. Nog leuker, alleen ietsje verder
- Dagje Plopsaland. Ondertussen zowat een klassieker bij ons, maar het blijft toch keer op keer ‘deugd’ doen om te zien hoe de kindjes zich daar amuseren. En het moet gezegd: Tobe heeft zich daar uitstekend gedragen. Trouwens was het ritje op de kusttram voor hem al een belevenis op zich. Schattig ook hoe hij meteen in slaap viel op de terugrit.
Foto’s? in het archief, hier dus.
Woordfout
Ella kijkt naar Mega Mindy. Ik sta in de keuken en Ella komt bij mij.
“Deze aflevering heb ik nog nooit gezien.”
“Ah neen? Waarover gaat het?”
“Het zijn boeven en die zeggen dat ze gynaecologen zijn.”
“Gynaecologen?” (dat leek mij nu toch wel vreemd voor een Mega Mindy verhaal)
“Ja, gynaecologen.”
“En wat doen die gynaecologen dan?”
“Die zeggen dat ze dingen van vroeger kunnen terug vinden in de grond.”
Op kamp
Het boekentasje, op de laatste schooldag.
Deze foto dateert al van donderdag 30 juni. Ella haar boekentasje stond die ochtend voor de allerlaatste keer dit schooljaar klaar. Volgend schooljaar krijgt ze een nieuwe boekentas, maar toch zal dit tasje nog even van pas komen. Vanaf morgen mag Ella het elke dag meenemen naar ‘kamp’. Net als vorig jaar gaat ze ook nu weer een weekje op ‘themakamp’ (‘s avonds moeten we haar voor alle duidelijkheid wel telkens weer gaan halen – blijven slapen is er nog niet bij). Dit jaar heeft ze gekozen voor het thema ‘dinosaurussen’. Benieuwd of Ella het een beetje leuk gaat vinden – ze kijkt er in ieder geval wel naar uit. Ook in augustus gaat ze trouwens nog een weekje naar een kamp van dezelfde organisatie: ‘een wereld vol kinderen’ is dan het (vage) thema
De zee, de foto’s
Zie dat manneke eens lachen!
Toegegeven, we hebben de site hier de laatste weer tijd weer wat verwaarloosd. Maar dat maken we helemaal goed, om te beginnen met een heleboel foto’s waaronder ook die van ons uitstapje naar Westende.
Snel hier klikken is de boodschap als je de foto’s op het strand, in de speeltuin en op de kinderboerderij wil zien.
Nu ik de foto’s nog eens een voor een zag passeren, kreeg ik meteen weer een goed gevoel. Lachende gezichtjes van je kindjes zijn toch echt goud waard. En daar kun je niet genoeg foto’s van hebben. Ik kijk er al naar uit om tijdens de vakantie nog eens een weekje naar Westende te trekken. Hopelijk is het tegen dan weer even stralend weer.
De zee
Het voorbije verlengde weekend gingen we naar zee. Daar hebben we met z’n allen ontzettend veel genoten van het goede weer, de omgeving, frisse zeelucht en vooral van elkaar.
We hadden er een beetje schrik voor. Met Tobe op stap is toch altijd een belevenis. Wie hem een beetje kent weet dat hij ontzettend koppig kan zijn, uitdagend en kapoenig. We hielden ons hart dus vast. Toen we met hem het strand op gingen, begon hij flink met zijn schepjes en potjes te spelen. Hij speelde alsof zijn leven er van af hing. Toen hij door had dat je met een gieter water uit de zee kan halen, was er geen houden meer aan. Ook met zijn voeten in de zee vond hij geweldig. Hadden we hem niet tegen gehouden, hij had er zich helemaal in geploft.
En hadden we hem niet tegen gehouden, we waren hem kwijt geweest, want mijnheerke loopt gewoon naartoe naar waar hij zin heeft. Leibanden voor kinderen… ik heb het altijd verschrikkelijk gevonden, maar misschien moeten we het bij een volgende uitstap toch maar overwegen.
Later
Papa: “Wat wil je later worden, Ella??”
Ella: “Ik kan niet goed kiezen.”
Papa: “Tussen wat twijfel je nog??”
Ella: “Tussen juffrouw en prinses. En mama zou ik ook nog kunnen worden.”
Babbelen
Grote zus Ella is een spraakwaterval. De hele dag door is ze aan het vertellen, tateren en uitleggen. Ze begon laat met spreken, maar deed het dan wel meteen duidelijk. We denken dat Tobe in haar voetsporen zal volgen. Nu hij dik anderhalf jaar is, komen er nog niet veel duidelijke woorden uit. Hij probeert het wel, maar echt verstaan doen we hem niet.
Hij doet heel veel “nog” in gebarentaal. Mama, papa, en bumba, ja, nee en kaka kan hij heel mooi zeggen. En dan zijn er nog een paar woorden die je verstaat als je mama of papa bent zoals kaaa (kaas en kaatje- waar hij smoorverliefd op is), tuu (confituur), ba (bal, banaan, bad, beker), koekoe (koek natuurlijk), titi (tut), pu (putje in de buik), bukaba (boterham, liefst met kaaaaaa).
Waarschijnlijk vragen we hem binnen een paar jaar om aub eventjes te zwijgen, maar nu zitten we toch echt te wachten op meer woordjes.
Wat is dat, journalist zijn?
Tijdens het eten vroeg Ella die duidelijk weer onze conversatie aan het volgen was ineens: “Wat is dat eigenlijk, beroene?”
Mama: “Je bedoelt beroepen?”
Ella: “Ja, dat, beroepen, wat is dat?”
Mama: “Dat zegt wat je doet. Zoals een juffrouw, een brandweerman, een politieagent, een kapster, een kassierster, of een journalist.”
*stilte*
Mama: “Welk beroep heeft papa nu weer?”
Ella: “Ha ja, natuurlijk, papa is een journalist. Dan moet jij altijd werken é papa”