Ella daarnet tijdens het avondeten:
“Mama, je hebt er ook cava bij gedaan he bij de zalm”
Mama: “Huh?…. … … Ha, je bedoelt avocado”
(Voor de geïnteresseerden: het ging om dit receptje, superlekker!)
De cijfers
Nu Tobe bijna twee en een half jaar is, gingen we voor de laatste keer naar kind en gezin. De cijfers: 92 cm en 14,5 kg. Dat is volgens de tabellen een gemiddelde peuter van die leeftijd. Hij heeft zich daar flink gedragen en mooi geantwoord op de vragen die werden gesteld. Over de pot waren ze daar duidelijk: “je kan het niet forceren”. En dat doen we hier ook niet, al hopen we dat hij toch snel door heeft waarvoor dat ding dient. Langs de andere kant maak ik mij ook geen overdreven zorgen. Ken jij zevenjarigen die nog steeds weigeren om naar toilet te gaan??
Aalst Winterfoor 2012
Speciaal voor carnaval had ik op carnavalsmaandag verlof genomen. Niet omdat ik op zondag zwaar ging vieren, maar wel om met de kindjes naar de maandagstoet te kunnen gaan. Zeker als je nog met een buggy wil wandelen, is zondag daarvoor toch echt wel te druk. Maar omdat papa het hele carnavalsweekend thuis zat/lag met de griep, is er van die maandagstoet niet zo veel in huis gekomen. Dus had ik maar aan Ella en Tobe beloofd dat we de week nadien zeker nog eens naar de winterfoor gingen. Belofte maakt schuld, zo gezegd zo gedaan, en klaar was Kees 
Naast de obligate ritjes op draaimolens, mochten ze ook eens in de ‘vliegertjes‘ en dat was voor Tobe nog een revelatie. In ruil mocht Ella dan eens een keer trampolinespringen, want daar had ze ons al een paar keer de oren van het lijf over gezaagd. Ze was blij dat ze het eindelijk mocht doen, maar uiteraard was ze de eerste minuten verstijfd van schrik. Nadien ging het wel wat beter zoals de foto’s laten blijken.
Het verhaal van het duimpje
Weinigen wisten het, maar Ella had dus een scheef duimpje. Dat hadden we al jaren geleden ontdekt, maar nooit echt aandacht aan besteed. Nu haar hand groter wordt, viel dat scheve duimpje me meer en meer op. Toch maar eens naar de dokter. En die zei dat Ellas pees vast zat en dat hij dit met een kleine ingreep kon losmaken. Een kleine ingreep, maar omdat ze nog zo’n kleine meid is moest dat wel onder volledig narcose 
Dat gebeurde vandaag. Om zeven uur stonden Kristof, Ella en ik in het ziekenhuis. Ella zag het precies allemaal wel zitten – ik iets minder. We werden door vriendelijke verpleegsters begeleid naar een bed, waar Ella haar (voor de gelegenheid nieuwe) pyjama mocht aan doen. Ze keek nog wat in boekjes en een half uurtje later werd ze door de gang gerold naar het OK.
Twee en een half uur later werd ze weer binnen gerold. Ik was heel nieuwsgierig hoe ze er uit zou zien. Maar tot mijn verbazing kreeg ik een vrolijk en helemaal wakker kindje terug. Ze wilde meteen weer boekjes lezen en gezelschapspelletjes spelen.
Na controle van drie dokters mochten we naar huis. Ella lag anderhalf uur voor tv en nadien huppelde ze hier vrolijk rond, alsof er niets was gebeurd. En morgen, morgen gaat ze weer naar school. Alsof er dus niets gebeurd is.
Macho Tobe
Het valt ons telkens weer, en hoe langer hoe meer op hoe Tobe zich soms als een echte macho gedraagt. Ja, nu al Neem nu vorige week, toen kleine Kaat nog eens kwam logeren. Tobe was heel lief en bezorgd voor haar. Hij ging bijvoorbeeld spontaan haar tutje zoeken en in haar mond stoppen. HIj speelde ook flink met haar, maar het was wel duidelijk dat hij de chef was. Dat het zijn speelgoed was, en dat hij even ging tonen hoe dat allemaal precies werkt. Dat hij wel aan de knopjes zou draaien, dat hij wel als een stoere jongen de autogarage naar de andere kant van de speelmat zou verhuizen, en dat hij kleine Kaat wel eventjes de finesses van het betere speelwerk zou bijleren. Maar vooral: dat hij haar duidelijk zou tonen wat voor een krak hij wel is, en hoe zij dan bewonderend zou moeten toezien. De macho! 
(Beetje) sneeuwpret
Zo’n 10 dagen geleden deed papa er 2,5 uur over om van Evere tot in Aalst te geraken. Ja, dat was die dag toen er 1 centimeter sneeuw gevallen was. Kwestie van die mindere ervaring toch te compenseren met iets leuker, gingen we toch even voor een beetje sneeuwpret: ik, Tobe, Ella en de slee. Uiteindelijk bleek er nét genoeg sneeuw te liggen om eventjes door de straat te glijden – nee, zout kennen ze hier niet. Maar al snel was Tobe dat stilzitten op de slee precies toch beu. En dus gingen we maar ‘sneeuwballen gooien’ in de tuin. Of eerder: wat in het rond lopen en sneeuwvlokjes op elkaar proberen gooien. Tobe vertrok heel vastberaden. Maar toen hij enkele minuten later al met zijn handjes en gezicht in de sneeuw beland was, was de fun er voor mijnheertje al weer af Met een snotterend gezicht droop hij af. En ook Ella ging vrij snel weer naar binnen omdat ze wat ziekjes aan het worden was. De dag nadien sloeg de koorts trouwens toe waardoor ze toch enkele dagen thuis zat (of eerder: bij de schoonouders waarvoor heel veel dank!).
Peter Pan
Wist je al dat Anneleen alsmaar handiger en bedrevener wordt in naaiwerkjes? Het moet gezegd: het resultaat is dikwijls super. Ik ben er niet een weinig trots op, ook al moet ik dan af en toe al eens met centen over de brug komen voor bijvoorbeeld een ‘overlock’. Ja, ik had daar ook nog nooit van gehoord, maar naar het schijnt gaan haar werkjes er daardoor nog afgewerkter uit zien. Hoewel ik vind dat die er dus nu ook al mogen zijn. Het ‘Peter Pan’ kostuumpje voor carnaval is echt goed geslaagd. Ook Tobe krijgt zo’n pakje aan, maar dat moet wel nog in mekaar gebokst worden. Dan kunnen ze met hun speelgoeddolken elkaar te lijf gaan
(Voor wie het zich trouwens afvraagt wat het vorig jaar ook al weer was: toen was Ella verkleed als Roodkapje)