Na afloop van Ella’s pyjamafeestje mochten vier vriendinnetjes ook nog eens blijven slapen. Dolle pret! Eentje bij Ella in bed, en drie stuks op een opblaasbare tweepersoonsmatras. Maar niet voordat ze nog een verhaaltje te horen gekregen. Dat zag er gezellig uit, zo met z’n allen onder een dekentje.

Al bij al lagen ze nog vrij snel in slaap: even snel waren ze de ochtend nadien ook weer wakker. ‘s Ochtends hebben we nog een paar keer geroepen dat ze moesten zwijgen en nog wat rusten, maar die vlieger ging niet op. Anders gezegd: ze negeerden ons compleet Vroeg op, en dus naar beneden. En hilariteit alom toen, toen bleek dat onze tafel helemaal volzet was en ‘de grote mensen’ geen plaats meer hadden. De sloebers!

Ella hield een pyjamafeestje voor de kindjes van haar klas. Met z’n 15 waren ze – Ella en Tobe inbegrepen Allemaal netjes uitgedost in hun pyjama en met hun slaapknuffel. Ikzelf was de deejay van dienst, terwijl Anneleen de boel in goede banen ging leiden. Eerlijk: ik had er wel wat stress voor. Vijftien kleuters… Past dat wel in ons rijhuisje? En zo ja, zou er na hun 3 uur durende doortocht nog wel een huisje zijn? We hadden dan ook onze voorzorgen genomen. Tafel aan de kant, ‘no go’-zone afgebakend met stoelen en rieten speelgoedbakken, een hoop speelgoed tijdelijk naar boven, dekens op de vloer, familiale verzekering bij de hand én een lijst met spelletjes die we gingen spelen. Vooral dat laatste is een echte aanrader – ja eigenlijk onmisbaar. Wie zo’n kleuterfeestje nog niet meegemaakt heeft: ik kan je vertellen dat het aantal decibel stijgt per minuut dat je ze aan hun lot overlaat   Na tien minuten wordt de situatie dermate erg dat ingrijpen noodzakelijk wordt om persoonsongevallen te vermijden Ter illustratie: na 5 minuten ‘vrij spel’ ziet dat er ongeveer zo uit. Ja, dat is dus een omgekeerde Duplo-speelgoedbak op Tobe zijn hoofd
De exacte volgorde van wat we precies gespeeld hebben, weet ik ondertussen al niet meer, maar wél dat ze het (volgens ons) allemaal heel erg leuk vonden. En dat die lieve kindjes als het er op aankomt ook écht goed kunnen luisteren zoals deze foto illustreert. Voor de toevallige passant die met soortgelijke feestplannen voor kersverse zesjarigen rondloopt, dit waren enkele hoogtepunten:

• Muzikaal pakket: Ingepakt cadeautje doorgeven terwijl de muziek speelt. Als de muziek stopt, mag diegene die het pakje in handen heeft het uitpakken. Om te ontdekken dat het nog eens ingepakt is en er een brief met een opdracht op plakt. Bijvoorbeeld in elkaar haken met een vriendje en proberen recht te geraken, of met z’n allen een liedje neuriën. Afin, je begrijpt het wel en anders Google je maar even. Ha ja, na X keer uitpakken en opdrachten uitvoeren, bleek er snoep in te zitten. Voor iedereen natuurlijk. Ik weet niet hoe lang ze met al deze opdrachten zoet geweest zijn, maar de tijd vloog in ieder geval voorbij. De snoepjes waren sneller op
• De bom: Alle kleuters mochten hun knuffel die ze meegebracht hadden op een hoop gooien. Eentje moest even uit de kamer gaan, en terwijl spreken de anderen af welke knuffel de bom is. Hij of zij mag dan weer naar binnen en  probeert de stapel leeg te maken. Alle kleuters doen terwijl een tikkende bom na. En als ‘de bom’ vastgepakt wordt, dan roepen we met z’n allen: BOEM!
• Discotime: De stoerste platen, de grootste hits for kids, beats, ruige gitaren, meezingers en kleffe Eurosongliedjes in de mix: succes gegarandeerd! Grappig, maar vooral ook schattig hoe al die kinderen meteen al die liedjes van a tot z meezingen – of meebrullen zo u wilt, en vlotjes mee met de handjes draaien of dansen. En ja, de polonaise hoort daar natuurlijk ook bij!
• Frietjes eten: Als je zes jaar wordt, mag het ook wel een vettig feestje zijn. En dus serveerden we zelfgebakken frietjes en overheerlijke curryworsten. In een echt frietbakje! Nog een geluk dat we op dat moment een helpende hand kregen – goed gebakken, Mieke! – of dat feestdiner was iets minder vlot verlopen… En eerlijk: ik had nooit durven hopen dat die kindjes allemaal zo flink (lees: zonder veel gemors en gesmos met ketchup) hun bakje gingen leeg eten!
• Dirigentje: De dirigent is de persoon die de anderen moeten nadoen. Eén iemand moet de dirigent vinden. Dat bleek meestal geen probleem.
• Knutselopdracht: Als afsluiter mochten ze nog een ‘Niet storen, ik slaap’-deurhanger in elkaar knutselen. Maar toen was het ineens tijd, dus de meesten hebben het rap-rap moeten afwerken.

Eigenlijk vloog de tijd voorbij, zijn die kleuters superbraaf geweest zijn, heeft iedereen zich flink geamuseerd en bleek er na afloop ook nog eens een huis recht te staan ook. Maar wel eentje waar flink wat opruim- en kuiswerk nodig was
(Hier nog een overzichtje van de foto’s)

En toen werd Ella dus zes jaar. Zes jaar zeg. Met de z van zo’n grote kleuter. Dat hebben we uitgebreid gevierd. Eigenlijk werd het zowat een heel feestweekend. Het weekend van 27 april dus, maar omdat wij ook al een dagje ouder worden hebben is dit verslag nu maar tot op de website geraakt
Op vrijdag begon het al met uitgebreid aperitief en feestelijke (kinder)bubbels. Of eigenlijk zelfs al tijdens de dag, want in de klas werd Ella natuurlijk ook in de bloemetjes gezet. Zaterdag kwamen 15 van die kleuters langs op haar verjaardagsfeestje, en zondag was er dan nog taart. Ik zei het toch: een heel feestweekend. Maar ons ‘meisje’ verdient dat!

Speciaal voor haar zesde verjaardag kreeg Ella van ons een fiets. We waren hem en goede week voor haar verjaardag gaan uitkiezen, samen met haar. Dat ding moest dan nog besteld worden, dus was het wat afwachten of hij hier nog op tijd ging geraken. Dat bleek uiteindelijk dus geen probleem. De avond voor haar verjaardag hebben we hem – terwijl Ella al sliep – klaar gezet in onze living. En zij natuurlijk blij de ochtend nadien, zij het met kleine oogjes. Tussen de regenvlagen door heeft ze de dagen nadien toch vrij veel kunnen fietsen. Het was ook wat afwachten of ze het nog goed ging kunnen – want fietsen was echt al lang geleden – maar dat ging allemaal vrij goed. En Tobe? Die wil natuurlijk niet achter blijven. Met zijn (te klein) houten driewielerjte ‘koerste’ hij achter Ella aan. Wel een koddig zicht met die beentjes… Al moet het gezegd: hij gaat echt wel snél! En nu is Ella al eventjes aan het zagen voor de volgende stap: met de fiets naar school. Dat is iets voor binnenkort.

Ella kent bowlen voornamelijk van spelletjes op de Wii. Maar ze wou dat altijd wel al eens ‘in het echt’ doen. Nu wil het toeval toch wel dat ik, mijn neven, nichten en hun kindjes elk jaar een ‘familiebowling’ organiseren. Om echt te kunnen meebowlen vonden we Ella de vorige jaren nog wat te jong, maar nu mocht ze toch eens proberen. Het leuke is dat je tegenwoordig dus per kind kan aangeven dat er telkens het haar of zijn beurt is, er vangrails aan de zijkanten moeten verschijnen En gelukkig is er dan nog zo’n handig hulpinstrument, of die bal zou een half uur onderweg zijn richting kegels. Ik had haar graag een strike gegund, maar met dat hulpinstrument kun je als papa of mama ook maar weinig richting helpen geven Maar Ella vond het toch heel erg leuk en wel eens voor herhaling vatbaar.

Tobe is zijn eerste week op school net niet zonder kleerscheuren doorgekomen. Vrijdag was hij gevallen op de speelplaats en blijkbaar was hij daarbij op beide knietjes terechtgekomen. Resultaat: een boodschap van juf Evy dat de sporen van de val duidelijk merkbaar zijn De fysieke schade leek nogal mee te vallen, maar die broek valt toch niet meer op te lappen.

Voor de rest doet Tobe het trouwens wel erg goed op school hoor. We – papa, mama en Ella – zijn echt wel trots! Op dat ene weenincidentje op dag 2 na, is hij ‘s ochtends altijd heel flink naar de klas gegaan. Tobe weet bijvoorbeeld al goed dat hij – als de bel gaat – op de stipjes moet gaan staan. ‘s Middags eet hij flink zijn boterhammetjes op, en in de klas doet hij naar het schijnt flink zijn best om alles goed te volgen. Dus ja, we hebben toch wel reden om fier te zijn op onze kersverse kleuter!

Tobe vertrok wel flink naar school en ook op de speelplaats zag hij het eerst nog zitten. Maar toen begon het. “Terug, terug”, riep hij, terwijl hij aan mijn rok trok. We probeerden hem af te leiden door bij de juf te gaan, in het klasje te kijken,… Maar er was geen beginnen aan, Tobe wilde echt ‘terug’. Toen de bel ging gaf ik een wenend en boos ventje aan de juf.

Hoe het verder is verlopen?

Mijnheertje heeft eens getoond dat hij een willetje heeft. Hij brulde een kwartier, smeet zich gelijk een echte drama queen op de grond en stampte en schopte wat in het rond. De juf liet hem uitrazen. Na een klein kwartiertje had hij door dat zijn scène niet zo veel indruk maakte. Hij zette zich recht, zuchtte eens diep en ging spelen op de glijbaan.

Het was afwachten hoe hij vandaag, dag drie, ging reageren. Hij bleef aan papa’s hand lopen tot de bel ging, maar ging toen toch flink op zijn stipje staan. En hij ging helemaal alleen naar binnen.

De juf/juffen zegt/zeggen dat hij het goed doet. En dat maakt ons ontzettend fier!!!

Dat hij dat bijzonder goed gedaan heeft. Super zelfs. Vanochtend had Tobe er zin om naar school te gaan. Samen met grote zus ging hij gezwind op stap. Hij stapte flink mee naar school in het gezelschap van ons allemaal: schattig ook hoe Ella echt liep te stralen, zo fier als een gieter. Eenmaal aangekomen op de speelplaats, kwamen de vriendinnetjes van Ella zich meteen om de nieuweling ontfermen. Een minuutje later liepen ze met z’n allen al hand in hand op de speelplaats: een ferm zicht, Tobe met zijn harem Zonder al te veel aarzelen, ging hij ook op verkenning. Vooral dat kasteeltje achteraan de speelplaats leek hem wel te interesseren. Zijn harem volgde hem meteen

Toen het tijd werd om te verzamelen naar de klassen, zagen we hoe Ella het zelfs wat moeilijk had om haar broertje achter te laten. Na nog een extra knuffel en nog een laatste, en dan nog een allerlaatste kusje liep ze dan toch nog haar klasgenootjes.

Tobe ging flink mee met de juf: geen tranen, geen gezeur, geen geklaag, geen gebrul. Voor deze eerste keer gingen we wel nog even mee tot aan de deur van de klas. Hij kwam nog flink een kusje geven aan mama en papa, riep nog even ‘daaaaaaa’ en ging de klas binnen. Door het raam zagen we hoe hij meteen rond hem keek, de glijbaan opmerkte en zich ging amuseren. De juf kwam even later zijn rugzak nog afnemen en zijn jas uit doen – dat wist hij als nieuweling natuurlijk nog niet, dat dat eigenlijk eerst moest gebeuren. Ook dat gebeurde zonder morren. Super gewoon! We tikten nog even op het raam, zwaaiden naar onze kersverse kleuter en Tobe zwaaide met de glimlach terug waarna hij verder op ontdekking ging in ‘zijn’ klas.

Vanmiddag kreeg Anneleen dan een telefoontje van lieve juf G. dat Tobe uitstekend zijn draai leek te vinden. Oef, geruststelling! Toen Anneleen hem vanavond aan de schoolpoort ging afhalen, stond Tobe al flink in de rij te wachten. Volgens de juf was hij héééééééél erg flink geweest. Zijn koek was uiteraard op, maar ook zijn boterhammetjes had hij flink opgegeten en zijn drinkbeker was helemaal leeg. ‘s Middags had hij zelfs geen dutje gedaan, zo flink! Eenmaal terug thuis, duurde het dan ook niet lang of mijnheertje sukkelde al in slaap in zijn zeteltje. Uitgeteld! Maar niet vooraleer hij nog aan mama verteld had over zijn eerste dag. Dat de juf een rode jas aan had, en dat hij ook een rode broek aan had. En dat hij op het toiletje gezeten had… al weten we niet goed of we dat laatste mogen geloven.

Morgen dag 2. Dat ziet hij ook wel zitten. Daarna wordt het weer even afwachten, want om de een of andere reden lijkt Tobe te denken dat het daarna afgelopen is. Of hoe hij tijdens het eten vastbesloten zei: “Nog ééeen keer ‘wu evi’”. Maar deze allereerste dag was in ieder geval succes: veel beter dan wat we durven hopen hadden!

De aap is er helemaal klaar voor. Tobe ook. De vraag is eerder of wij zelf en de juffrouwen van Basisschool De Linde klaar zijn voor de komst van onze zoon. Morgen maandag is het zo ver. Dan mag hij voor de eerste keer samen met grote zus naar school toe. Wie de laatste twee weken aan Tobe vroeg wat hij op school gaat doen, kreeg steevast hetzelfde antwoord: koek eten (‘koe ee’), fruit eten (‘frui ee’), boterhammetjes eten (‘broo ee’) en fruitsap drinken (‘fruisap dri’). Wij voegden er dan altijd snel aan toe dat hij ook met kindjes gaat kunnen spelen, flink in de klas gaat moeten luisteren naar juf Evy (‘wu evi’), en niet zelf gaat mogen kiezen wanneer hij wat precies wil eten.

Dat laatste wordt zeker een uitdaging voor onze peuter die morgenochtend wakker zal worden als een kleuter. Ook aan het ‘potje’ moet nog flink gewerkt worden: ergens hopen we dat het ‘snel’ gaat gaan als hij het goede voorbeeld van zijn klasgenootjes krijgt. En aan zijn uitspraken tussen haakjes te lezen, wordt ook zijn taal zeker een uitdaging. Wij (papa en mama) verstaan hem ondertussen behoorlijk goed, waardoor Tobe denkt dat hij al een aardig woordje kan meebabbelen. Benieuwd of ‘wu evi’ hem ook zal verstaan En uiteraard ook afwachten of er morgenochtend traantjes zullen vloeien… Bij Tobe, maar mogelijk ook bij mama. Ja – wie weet – zelfs wel een moeizaam verstopt traantje bij mij.

Het is en blijft toch een magisch moment. Je komt uit je bed, strompelt naar beneden, kijkt door het raam en ziet dat de paasklokken geweest zijn. Oh, wat zou ik op zo’n moment graag weer kind zijn Ondertussen zijn we al eventjes papa en mama, en dus wordt paasdag wat anders ingevuld. Hoe zorg je er bijvoorbeeld voor dat die paaseitjes ongemerkt in de tuin geraken zonder argwaan te wekken bij de kindjes (en dan vooral snuggere Ella…)?

Gelukkig blijkt ook Ella vrij naïef te zijn als het op gratis chocolade aankomt, en dus had ze niet door dat mama wel heel erg lang weg bleef om beneden al koffie te gaan maken en een flesje melk voor Tobe op te warmen

Toen ze eindelijk van ons naar beneden mochten, stormden ze naar de glazen achterdeur en zagen ze meteen dat de tuin vol eitjes lag. Natuurlijk wilden ze meteen naar buiten. In pyjama, met botjes en jas naar buiten: dat kan alleen op paasdag Buiten was het nog muisstil – we spreken over kwart voor 8 – zodat de gillende stemmetjes van Ella en Tobe ver reikten. En even later hoorden we dat de klokken duidelijk ook bij andere kindjes in de buurt geweest waren. Wat klinkt dat toch mooi, zo’n kinderkreetjes van geluk!

Maar dat was nog maar het begin van een dag vol chocolade. Want een uur of twee nadien werden we verwacht in Teralfene, waar de kindjes zoals elk jaar eieren mochten gaan zoeken. Speelgoedeieren weliswaar, die de paashazen ‘verstopt’ hadden. Inzamelen, terug naar af, weer verstoppen en ze kunnen nog een keer zoeken Terwijl de mama’s en de papa’s al aan de cava zaten: zo gaat dat op Pasen. Nadien kregen ze nog een zakje met echte chocolade.
Vandaar ging het naar moeke en opa en – jawel hoor – ook daar waren de klokken geweest. Onze voorraad chocolade is dus weer ingeslagen

Alle foto’s van het paasweekend vind bij je op de pagina met recente foto’s of rechtstreeks op Flickr.