Tobe is zijn eerste week op school net niet zonder kleerscheuren doorgekomen. Vrijdag was hij gevallen op de speelplaats en blijkbaar was hij daarbij op beide knietjes terechtgekomen. Resultaat: een boodschap van juf Evy dat de sporen van de val duidelijk merkbaar zijn De fysieke schade leek nogal mee te vallen, maar die broek valt toch niet meer op te lappen.

Voor de rest doet Tobe het trouwens wel erg goed op school hoor. We – papa, mama en Ella – zijn echt wel trots! Op dat ene weenincidentje op dag 2 na, is hij ‘s ochtends altijd heel flink naar de klas gegaan. Tobe weet bijvoorbeeld al goed dat hij – als de bel gaat – op de stipjes moet gaan staan. ‘s Middags eet hij flink zijn boterhammetjes op, en in de klas doet hij naar het schijnt flink zijn best om alles goed te volgen. Dus ja, we hebben toch wel reden om fier te zijn op onze kersverse kleuter!

Tobe vertrok wel flink naar school en ook op de speelplaats zag hij het eerst nog zitten. Maar toen begon het. “Terug, terug”, riep hij, terwijl hij aan mijn rok trok. We probeerden hem af te leiden door bij de juf te gaan, in het klasje te kijken,… Maar er was geen beginnen aan, Tobe wilde echt ‘terug’. Toen de bel ging gaf ik een wenend en boos ventje aan de juf.

Hoe het verder is verlopen?

Mijnheertje heeft eens getoond dat hij een willetje heeft. Hij brulde een kwartier, smeet zich gelijk een echte drama queen op de grond en stampte en schopte wat in het rond. De juf liet hem uitrazen. Na een klein kwartiertje had hij door dat zijn scène niet zo veel indruk maakte. Hij zette zich recht, zuchtte eens diep en ging spelen op de glijbaan.

Het was afwachten hoe hij vandaag, dag drie, ging reageren. Hij bleef aan papa’s hand lopen tot de bel ging, maar ging toen toch flink op zijn stipje staan. En hij ging helemaal alleen naar binnen.

De juf/juffen zegt/zeggen dat hij het goed doet. En dat maakt ons ontzettend fier!!!

Dat hij dat bijzonder goed gedaan heeft. Super zelfs. Vanochtend had Tobe er zin om naar school te gaan. Samen met grote zus ging hij gezwind op stap. Hij stapte flink mee naar school in het gezelschap van ons allemaal: schattig ook hoe Ella echt liep te stralen, zo fier als een gieter. Eenmaal aangekomen op de speelplaats, kwamen de vriendinnetjes van Ella zich meteen om de nieuweling ontfermen. Een minuutje later liepen ze met z’n allen al hand in hand op de speelplaats: een ferm zicht, Tobe met zijn harem Zonder al te veel aarzelen, ging hij ook op verkenning. Vooral dat kasteeltje achteraan de speelplaats leek hem wel te interesseren. Zijn harem volgde hem meteen

Toen het tijd werd om te verzamelen naar de klassen, zagen we hoe Ella het zelfs wat moeilijk had om haar broertje achter te laten. Na nog een extra knuffel en nog een laatste, en dan nog een allerlaatste kusje liep ze dan toch nog haar klasgenootjes.

Tobe ging flink mee met de juf: geen tranen, geen gezeur, geen geklaag, geen gebrul. Voor deze eerste keer gingen we wel nog even mee tot aan de deur van de klas. Hij kwam nog flink een kusje geven aan mama en papa, riep nog even ‘daaaaaaa’ en ging de klas binnen. Door het raam zagen we hoe hij meteen rond hem keek, de glijbaan opmerkte en zich ging amuseren. De juf kwam even later zijn rugzak nog afnemen en zijn jas uit doen – dat wist hij als nieuweling natuurlijk nog niet, dat dat eigenlijk eerst moest gebeuren. Ook dat gebeurde zonder morren. Super gewoon! We tikten nog even op het raam, zwaaiden naar onze kersverse kleuter en Tobe zwaaide met de glimlach terug waarna hij verder op ontdekking ging in ‘zijn’ klas.

Vanmiddag kreeg Anneleen dan een telefoontje van lieve juf G. dat Tobe uitstekend zijn draai leek te vinden. Oef, geruststelling! Toen Anneleen hem vanavond aan de schoolpoort ging afhalen, stond Tobe al flink in de rij te wachten. Volgens de juf was hij héééééééél erg flink geweest. Zijn koek was uiteraard op, maar ook zijn boterhammetjes had hij flink opgegeten en zijn drinkbeker was helemaal leeg. ‘s Middags had hij zelfs geen dutje gedaan, zo flink! Eenmaal terug thuis, duurde het dan ook niet lang of mijnheertje sukkelde al in slaap in zijn zeteltje. Uitgeteld! Maar niet vooraleer hij nog aan mama verteld had over zijn eerste dag. Dat de juf een rode jas aan had, en dat hij ook een rode broek aan had. En dat hij op het toiletje gezeten had… al weten we niet goed of we dat laatste mogen geloven.

Morgen dag 2. Dat ziet hij ook wel zitten. Daarna wordt het weer even afwachten, want om de een of andere reden lijkt Tobe te denken dat het daarna afgelopen is. Of hoe hij tijdens het eten vastbesloten zei: “Nog ééeen keer ‘wu evi’”. Maar deze allereerste dag was in ieder geval succes: veel beter dan wat we durven hopen hadden!

De aap is er helemaal klaar voor. Tobe ook. De vraag is eerder of wij zelf en de juffrouwen van Basisschool De Linde klaar zijn voor de komst van onze zoon. Morgen maandag is het zo ver. Dan mag hij voor de eerste keer samen met grote zus naar school toe. Wie de laatste twee weken aan Tobe vroeg wat hij op school gaat doen, kreeg steevast hetzelfde antwoord: koek eten (‘koe ee’), fruit eten (‘frui ee’), boterhammetjes eten (‘broo ee’) en fruitsap drinken (‘fruisap dri’). Wij voegden er dan altijd snel aan toe dat hij ook met kindjes gaat kunnen spelen, flink in de klas gaat moeten luisteren naar juf Evy (‘wu evi’), en niet zelf gaat mogen kiezen wanneer hij wat precies wil eten.

Dat laatste wordt zeker een uitdaging voor onze peuter die morgenochtend wakker zal worden als een kleuter. Ook aan het ‘potje’ moet nog flink gewerkt worden: ergens hopen we dat het ‘snel’ gaat gaan als hij het goede voorbeeld van zijn klasgenootjes krijgt. En aan zijn uitspraken tussen haakjes te lezen, wordt ook zijn taal zeker een uitdaging. Wij (papa en mama) verstaan hem ondertussen behoorlijk goed, waardoor Tobe denkt dat hij al een aardig woordje kan meebabbelen. Benieuwd of ‘wu evi’ hem ook zal verstaan En uiteraard ook afwachten of er morgenochtend traantjes zullen vloeien… Bij Tobe, maar mogelijk ook bij mama. Ja – wie weet – zelfs wel een moeizaam verstopt traantje bij mij.

Het is en blijft toch een magisch moment. Je komt uit je bed, strompelt naar beneden, kijkt door het raam en ziet dat de paasklokken geweest zijn. Oh, wat zou ik op zo’n moment graag weer kind zijn Ondertussen zijn we al eventjes papa en mama, en dus wordt paasdag wat anders ingevuld. Hoe zorg je er bijvoorbeeld voor dat die paaseitjes ongemerkt in de tuin geraken zonder argwaan te wekken bij de kindjes (en dan vooral snuggere Ella…)?

Gelukkig blijkt ook Ella vrij naïef te zijn als het op gratis chocolade aankomt, en dus had ze niet door dat mama wel heel erg lang weg bleef om beneden al koffie te gaan maken en een flesje melk voor Tobe op te warmen

Toen ze eindelijk van ons naar beneden mochten, stormden ze naar de glazen achterdeur en zagen ze meteen dat de tuin vol eitjes lag. Natuurlijk wilden ze meteen naar buiten. In pyjama, met botjes en jas naar buiten: dat kan alleen op paasdag Buiten was het nog muisstil – we spreken over kwart voor 8 – zodat de gillende stemmetjes van Ella en Tobe ver reikten. En even later hoorden we dat de klokken duidelijk ook bij andere kindjes in de buurt geweest waren. Wat klinkt dat toch mooi, zo’n kinderkreetjes van geluk!

Maar dat was nog maar het begin van een dag vol chocolade. Want een uur of twee nadien werden we verwacht in Teralfene, waar de kindjes zoals elk jaar eieren mochten gaan zoeken. Speelgoedeieren weliswaar, die de paashazen ‘verstopt’ hadden. Inzamelen, terug naar af, weer verstoppen en ze kunnen nog een keer zoeken Terwijl de mama’s en de papa’s al aan de cava zaten: zo gaat dat op Pasen. Nadien kregen ze nog een zakje met echte chocolade.
Vandaar ging het naar moeke en opa en – jawel hoor – ook daar waren de klokken geweest. Onze voorraad chocolade is dus weer ingeslagen

Alle foto’s van het paasweekend vind bij je op de pagina met recente foto’s of rechtstreeks op Flickr.

Op de eerste dag van het paasweekend werd in het Stadspark van Aalst een paaszoektocht georganiseerd. Dat zag Ella uiteraard helemaal zitten, maar ook Tobe mocht mee. En het moet gezegd: ze hebben zich niet alleen super geamuseerd, maar waren ook écht heel flink. Ook Tobe – en dat is toch nog altijd iets minder vanzelfsprekend . Hij heeft heel de tijd flink meegestapt en gelopen, en dat was toch wel een eindje. De bedoeling was namelijk om op foto’s vijf plaatsen te herkennen in het stadspark waar een paashaas zich ‘verstopt’ had. Daar moesten de kindjes dan een kleine opdracht doen waarna ze getrakteerd werden op een paaseitje en ze een letter op hun kaartje kregen. Die letters vormden een woord en met zo’n ingevulde kaart konden ze dan een chocoladen paasei afhalen als beloning. Fair trade trouwens: mooi zo van de stad

Hier nog wat foto’s.

De oprit af, aan het kruispunt links, aan de kerk rechts en enkele honderden meters verder stoppen… ik kan de weg naar Tobes onthaalmoeder met mijn ogen toe afleggen. Dat was soms ook nodig, ‘s morgens in de vroegte gaan die ogen niet echt goed open, om dan nog maar te zwijgen van aangedampte of bevroren autoruiten en te weinig tijd om te wachten tot alles weg is…
Maar die ochtendlijke ritjes naar I. zijn voorbij. Tobe is de onthaalmoeder ontgroeid. Ik kan het bijna niet geloven dat de tijd zo snel gaat.

Hij heeft het daar goed gehad , en vertrok meestal met de glimlach naar daar. En op dagen dat het wat minder vlot ging, kreeg hij een yoghurtje mee om bij ‘sabe’ op te eten. En dat werd op den duur zo’n gewoonte dat hij naar de frigo liep en zichzelf bediende toen ik zei dat we zouden vertrekken (kijk maar op de foto).
Ook deze laatste dag heeft Tobe zich geamuseerd met zijn partners in crime. Er werd Kidibul gedronken en nog veel gespeeld.

Het afscheid vond ik lastig: Tobe is nu echt baby-af. Maar ook voor I. was het speciaal. Na vandaag is ze geen onthaalmoeder meer. I gaat voor een andere uitdaging. En zo werd Tobe een van ‘haar’ laatste kindjes. Er werd veel gekust en geknuffeld en natuurlijk hoorden er cadeautjes bij. We zijn I. ontzettend dankbaar voor alle goede zorgen die ze Tobe (en de andere kindjes) gaf, wensen haar veel succes in haar nieuwe job en hopen haar snel terug te horen/zien.

En Tobe? Die is ook klaar voor iets nieuws. Zoals hij het zelfs zegt; “Sabe, (ge)daaa, nu sooo (school) mij”.

Speciaal voor carnaval had ik op carnavalsmaandag verlof genomen. Niet omdat ik op zondag zwaar ging vieren, maar wel om met de kindjes naar de maandagstoet te kunnen gaan. Zeker als je nog met een buggy wil wandelen, is zondag daarvoor toch echt wel te druk. Maar omdat papa het hele carnavalsweekend thuis zat/lag met de griep, is er van die maandagstoet niet zo veel in huis gekomen. Dus had ik maar aan Ella en Tobe beloofd dat we de week nadien zeker nog eens naar de winterfoor gingen. Belofte maakt schuld, zo gezegd zo gedaan, en klaar was Kees

Naast de obligate ritjes op draaimolens, mochten ze ook eens in de ‘vliegertjes‘ en dat was voor Tobe nog een revelatie. In ruil mocht Ella dan eens een keer trampolinespringen, want daar had ze ons al een paar keer de oren van het lijf over gezaagd. Ze was blij dat ze het eindelijk mocht doen, maar uiteraard was ze de eerste minuten verstijfd van schrik. Nadien ging het wel wat beter zoals de foto’s laten blijken.

Alle foto’s? Hier! (of hier en hier in het fotoarchief)

Het valt ons telkens weer, en hoe langer hoe meer op hoe Tobe zich soms als een echte macho gedraagt. Ja, nu al Neem nu vorige week, toen kleine Kaat nog eens kwam logeren. Tobe was heel lief en bezorgd voor haar. Hij ging bijvoorbeeld spontaan haar tutje zoeken en in haar mond stoppen. HIj speelde ook flink met haar, maar het was wel duidelijk dat hij de chef was. Dat het zijn speelgoed was, en dat hij even ging tonen hoe dat allemaal precies werkt. Dat hij wel aan de knopjes zou draaien, dat hij wel als een stoere jongen de autogarage naar de andere kant van de speelmat zou verhuizen, en dat hij kleine Kaat wel eventjes de finesses van het betere speelwerk zou bijleren. Maar vooral: dat hij haar duidelijk zou tonen wat voor een krak hij wel is, en hoe zij dan bewonderend zou moeten toezien. De macho!

Zo’n 10 dagen geleden deed papa er 2,5 uur over om van Evere tot in Aalst te geraken. Ja, dat was die dag toen er 1 centimeter sneeuw gevallen was. Kwestie van die mindere ervaring toch te compenseren met iets leuker, gingen we toch even voor een beetje sneeuwpret: ik, Tobe, Ella en de slee. Uiteindelijk bleek er nét genoeg sneeuw te liggen om eventjes door de straat te glijden – nee, zout kennen ze hier niet. Maar al snel was Tobe dat stilzitten op de slee precies toch beu. En dus gingen we maar ‘sneeuwballen gooien’ in de tuin. Of eerder: wat in het rond lopen en sneeuwvlokjes op elkaar proberen gooien. Tobe vertrok heel vastberaden. Maar toen hij enkele minuten later al met zijn handjes en gezicht in de sneeuw beland was, was de fun er voor mijnheertje al weer af Met een snotterend gezicht droop hij af. En ook Ella ging vrij snel weer naar binnen omdat ze wat ziekjes aan het worden was. De dag nadien sloeg de koorts trouwens toe waardoor ze toch enkele dagen thuis zat (of eerder: bij de schoonouders waarvoor heel veel dank!).