Omdat ons dierentuinabonnement bijna afgelopen is én we die van Rotterdam zo mooi vinden én omdat het vorig weekend nog eens mooi zonnig weer was én omdat we toch nog eens iets met z’n allen wilden doen, vertrokken we die zondag vroeg in de ochtend naar Rotterdam. Nog geen twee uur later waren we al gearriveerd: het zet mijn dagelijkse werkfiles van en naar Brussel trouwens pijnlijk in de verf maar dit geheel terzijde.

Op de foto hiernaast zou je misschien anders vermoeden, maar Tobe was de hele voormiddag lastig. Niet gewoon lastig, maar lastig zoals in ‘als je nu niet ophoudt, dan kieper ik je bij die krokodillen’. Zo lastig dus. Het begin van een buikgriepachtig iets, zou de dagen nadien blijken, maar daar hadden we op die dierentuindag eigenlijk geen boodschap aan Na enkele uren gekijf, gekissebis, gevloek, één keer in de hoek staan – niet toevallig in de buurt van de kaaimannen? – en wat geslaap, ging het toch iets beter. *KLIK* Toen werd deze foto van een lachende Tobe genomen. En even later nog eentje. In de namiddag amuseerde hij zich duidelijk weer wat meer, zodat er op het einde van de dag toch nog een ijsje van af kon. En Ella? Die was superflink van begin tot einde – nog een geluk of ze konden mama en papa na deze dag echt wel afvoeren

Na de paasvakantie mag Tobe naar de kleuterschool gaan. Tegen dan zou hij dus wel al zonder pamper moeten kunnen. Potjestraining dus… Afin, dat proberen we toch. Voorlopig zonder veel succes. Zoals de foto doet vermoeden, zijn we al lang blij als hij gewoon eventjes nog maar op de pot blijft zitten. Komt wel goed zeker? … Hopen we?

En toen hadden we niets meer te doen op oudejaarsavond. Maar we wilden 2011 (waarin we wel wat slecht nieuws te verwerken kregen) toch vrolijk afsluiten. En toen deden we eens zot en gaven we veel geld uit voor twee dagen Disneyland Parijs.

Tobe begreep er vooraf niets van, maar Ella zag dat helemaal zitten. En zo vertrokken we op 31 december, veeeeeeel te vroeg richting Parijs. Ons plan om de kinderen in de auto verder te laten slapen was mislukt. Enkel het laatste uur sliepen ze allebei een beetje.

Het is en blijft een sprookjesachtig park. Toen we de hoofdstraat door wandelden begon het zowaar (nagemaakt) te sneeuwen. Het paleis, Mickey, de attracties,… Ella genoot met volle teugen. Vooral het doolhof van Alice in Wonderland vond ze het einde. Ze ging er helemaal voor. Probeerde alle paadjes en verschool zich voor de wachters en de Hartenkoningin. De volgende dag deed ze het spelletje nog eens over met Tobe.
Na een dagje vol plezier gingen we met twee vermoeide kindjes naar het hotel. Maar dat was maar voor even. We wilden het nieuwjaarsvuurwerk zien. Dat was net zoals in de film, achter het sprookjeskasteel. Naast vuurwerkknallen weerklonken oooh’s en aaaah’s.

De tweede dag was ook heel tof. Tobe had ondertussen door hoe het er aan toe ging: we wandelen van hier naar daar, schuiven een beetje aan (waarbij ik heel veel snoepjes krijg omdat ik toch moet zwijgen – ik roep ook honderd keer: “ja, mij beut”), ik ga in een bootje zitten en kijk een beetje in het rond. Dan stappen we uit en we beginnen van vooraf aan. En af en toe passeert er een Mickey, of iets anders.

Twee vermoeide kindjes en twee vermoeide ouders. Het was echt gezellig . Maar (voor Kristof en mij) dubbel, want eigenlijk hadden we liever niet naar Disneyland “moeten” gaan en oudjaar gewoon zoals elk jaar vieren. Maar dat doen we volgend jaar hopelijk weer wel!

Foto’s vind je op Flickr. Of gewoon hier bij ‘nieuwe foto’s’. Zoals je misschien gemerkt hebt, hebben we trouwens de twee blogjes samengevoegd. Voortaan dus maar één adres voor de belevenissen van onze bengels: http://kindjes.vanderstadt.be

En dat vindt Tobe dus supergrappig. Hij zegt dan “mama muis” , geeft daar een muizenapplausje bij (met twee vingers zachtjes tegen elkaar tikken) en lacht uitbundig. Dat muizenapplaus hadden we hem toevallig net deze week ‘aangeleerd’, maar dat hij het nu gebruikt om zijn mama eigenlijk wat uit te lachen, vind ik toch ook een beetje grappig

“Snoe… boem…” Dat is wat Tobe antwoordt, terwijl hij met zijn hand naar zijn hoofdje wijst, als je hem vraagt wat Zwarte Piet doet. Dit is het verhaal.

We gingen met hem en met Ella naar de blijde intrede van Sint-Maarten in Aalst kijken. Tobe had daar wel zin in – “Si-Ma, jaa!” – maar was er toch in geslaagd om in het korte ritje tot aan de Sint-Annabrug in slaap te sukkelen. Bon, we hebben hem dan maar laten slapen – anders zou hij toch maar slecht gezind geweest zijn, we kennen hem ondertussen al. Nadat Sint-Maarten en zijn pieten goed en wel toegekomen waren, werd onze jongen dan toch nog wakker. Omdat Sint-Maarten toch nog stoetsgewijs naar de Grote Markt ging trekken, hadden we ons dan maar ergens onderweg opgesteld – kwestie dat Tobe de Sint toch op zijn minst even gezien had. Na wat wachten, kwam de Sint er aan in zijn koets. Tobe keek zijn ogen uit, en dat is het moment waarop het gebeurde. Even hadden we iets te weinig aandacht voor de pieten die achter de koets van zijne hoogheid wandelden. Dat waren zo van die zwarte pieten die niet met droge koekje maar met heuse snoepjes gooiden – ongetwijfeld niet geheel toevallig zo van die karamellen die je met carnaval ook al rond de oren vliegen (Aalst, weet u wel ). Een klein moment van onoplettendheid, en we zagen de karamellen niet komen die een zekere zwarte piet vol overtuiging in de lucht gooide. En jawel hoor, één karamel knalde recht op het hoofdje van onze Tobe. Het resultaat was zowaar een blauwe plek Tobe weende niet – daarvoor was hij onder de indruk van het Sintgebeuren. Maar zwarte piet wordt bij hem toch al zeker voor de rest van dit jaar geassocieerd met snoepjes die op je hoofd gegooid worden

Foto’s van de Sint-Maarten gekte? Hier!

Sint Maarten kwam deze week langs en daar had Ella ontzettend naar uitgekeken. Al weken geleden maakte ze haar brief klaar. De Sinterklaasliedjes (van Sint-Maarten bestaan geen cd’s) weerklonken door de living, en hier en daar werd een – denkbeeldige – Zwarte Piet gespot: “Hu? Mama? Papa? Ik denk dat ik daar een pluim zag in de tuin. Dat zal de hoed van Zwarte Piet geweest zijn!!”
Een van de hoogtepunten was de avond waarop Ella haar brief bij de haard legde en er de dag nadien twee mandarijnen in de plaats lagen. En ook de blijde intrede met de stoomboot was een topper voor Ella (daar heeft Tobe trouwens een apart verhaal over). Al dreigde het bij die intrede even fout te lopen toen een van de pieten aan Ella vroeg of ze haar brief al geschreven had. “Maar Zwarte Piet, die brief heb je toch al meegenomen”, zei ik maar meteen. Waarop hij gelukkig meteen antwoordde: “Euh ja, euh…, ja, euh natuurlijk, maar wij hebben zoveel werk dat ik het al even vergeten was”
En toen begon de spanning te stijgen. De Sint zou komen in het rusthuis van ons meme, en op school, en was Ella wel braaf genoeg geweest voor cadeautjes??
Vol verwachting werd de schoen gezet – samen met Tobe, en ook Luna en Kaat kwamen langs -  en met nog meer verwachting ging Ella de volgende ochtend naar beneden. Daar vond ze een tafel vol speelgoed en lekkers. Ella straalde en mijn moederhart ging sneller slaan.

Foto’s van de Sint-Maarten gekte? Hier!

Hebt u ook zo genoten van de nazomer?  Drie weken geleden zijn wij daarom bijvoorbeeld nog eens naar de dierentuin van Planckendael getrokken – kwestie ook van ons abonnement te laten renderen. Zo’n abo is trouwens een echte aanrader voor dierenminnende gezinnen, want geldt ook voor de zoo in Antwerpen, Amsterdam en Rotterdam én biedt daarnaast ook 50% korting in Plopsaland om maar iets te zeggen. Van zodra je enkele uitstappen doet, haal je je geld er met andere woorden wel uit. Een bijkomend voordeel is dat je een uurtje vroeger in de dierentuin binnen mag. Leuk, want alles is dan nog rustig. Tegen de middag was het trouwens al op de koppen lopen.

Als je dan toch zo’n abonnement hebt, voel je je ook minder ‘verplicht’ om zoveel mogelijk diertjes te begapen. Je gaat dan al makkelijker tijd gunnen aan je kindjes om dat hindernissenparcours te trotseren, in de touwenbrug te balanceren, in een bootje naar de overkant te ‘varen’,  een boot te enteren en te besturen, of de speeltuin te verkennen. Ja, zelfs een treinspoor is zelfs spannend genoeg voor hen Precies om die reden gaan we ook zo graag naar Planckendael: daar zijn genoeg ‘ontspanningsmogelijkheden’ voor (kleine) kindjes.

Hier nog wat foto’s van het uitstapje.

Tobe is twee jaar. Twee jaar zeg, 24 volle maanden die – zoals het cliché wil – toch wel voorbij gevlogen zijn. Twee jaar van voldoening maar toch ook wel van volharding, want Tobe is niet altijd van de makkelijkste. Maar we blijven volhouden – volgens de mensen van Kind & Gezin is dat het enige wat we kunnen doen, en doen we dat blijkbaar goed ook. De laatste tijd is het trouwens wel al wat beter. Mijnheer heeft nog steeds zijn willetje, maar hij lijkt toch al beter te beseffen dan vroeger dat ook wij zo’n wil hebben en dat hij daar precies toch wat rekening mee moet houden

Zijn tweede verjaardag is uitvoerig en met véél taart gevierd. De mooiste foto vind ik deze die bij dit berichtje hoort. Tobe lacht zo lief omdat hij twee kaarsjes mag uitblazen en op de achtergrond zie je hoe Ella minstens even blij is dat haar broertje verjaart. Schattig ook hoe ze hem aanmoedigt. Niet alleen hier om die twee vlammetjes uit te krijgen, maar ook op alle andere momenten. En telkens er weer een mijlpaal bereikt wordt, is Ella er als de kippen bij om het te komen melden. “Mamaaa, papaaaa, hij heeft Ella gezegd, heb je het gehoord?” Jaja, Ella klinkt uit de mond van Tobe tegenwoordig steeds vaker als “Eih-laaa” en minder vaak als “Kha-khoen”. Het is me nog steeds een raadsel waarom hij zus een jaar lang “Kha-Khoen” genoemd heeft.

Op een van de laatste echt warme (na)zomerdagen van het jaar werd er gekoerst in’t straat. Een hele namiddag lang, het ene peloton amateurs na het andere Tobe kent ‘de koers’ wel vanop televisie, maar in het echt had hij dat nog niet gezien, en dus maakte dat wel indruk op hem. Het duurde welgeteld één passage vooraleer hij door had dat van zodra hij die auto met krakende speakers vol schlagermuziek hoorde dat het weer de moment was om naar buiten te lopen en te gaan supporteren. Dat deed hij uiteraard met de nodige overtuiging. Zowel de eenzame vluchter, de demarrerende achtervolger, het spurtende peloton, de geklopten, als de nog niet gedubbelden kregen het nodige applaus van hem. Het is dat hij nog niet echt kan spreken, of hij had waarschijnlijk nog luidkeels ‘KOMAAAN HE’ geroepen ook

Na een aantal passages (net geen twee cijfers schat ik) was de fun er voor Tobe toch wat af en kon ik hem overtuigen om binnen maar met iets anders te spelen. Met zijn trein bijvoorbeeld; die kan ook snel rijden. En die kun je ook splitsen in verschillende groepjes.