Ella kan haar rechterduimpje niet volledig strekken. Dat is al zo sinds ze geboren is. Niet dat ze daar last van heeft: ze heeft geen pijn en ze kan met haar hand alles doen wat elk normaal en minder normaal kind van 5 jaar doet Maar toen we dat duimpje onlangs eens aan de huisarts toonden, vond die het misschien toch aangewezen om het eens aan de orthopedist voor te leggen. Vandaag had Anneleen met Ella een afspraak bij die orthopedist.. Die liet meteen een röntgenscan maken. De diagnose: een geblokkeerde pees die moet losgemaakt worden. Een ongevaarlijke operatie van 5 minuten volgens hem. Maar wel eentje waarbij Ella onder volledige narcose gaat moeten, omdat ze anders toch teveel schrik zou hebben en haar handje niet stil zou kunnen houden…

Toen ik vandaag thuis kwam, was een van de eerste dingen die ik vroeg aan Ella dan ook: “En hoe was het bij de dokter?
Ella: “Goed”
Papa: “Ben je dan flink geweest?”
Ella: “Ja, natuurlijk”
Papa: “En was de dokter dan een beetje lief voor jou?” Waarop Ella:

“Ja hoor. En ha ja, als je de dokter eens wilt zien: hij staat ook op Facebook hoor, papa”

Papa, waarom is dat eigenlijk, een zomeruur, een winteruur en een herfstuur?

Waarop ik iets stamelde als: “ja, euh, een herfstuur bestaat niet hoor. Enkel zomer en winter.” Na zo’n minuut stilte – net als je denkt dat het lastige onderwerp afgehandeld is – zegt Ella ineens:

Ha, ik snap het! Herfstuur is dan hetzelfde als winteruur, en lenteuur is dan samen met zomeruur

En toen hadden we niets meer te doen op oudejaarsavond. Maar we wilden 2011 (waarin we wel wat slecht nieuws te verwerken kregen) toch vrolijk afsluiten. En toen deden we eens zot en gaven we veel geld uit voor twee dagen Disneyland Parijs.

Tobe begreep er vooraf niets van, maar Ella zag dat helemaal zitten. En zo vertrokken we op 31 december, veeeeeeel te vroeg richting Parijs. Ons plan om de kinderen in de auto verder te laten slapen was mislukt. Enkel het laatste uur sliepen ze allebei een beetje.

Het is en blijft een sprookjesachtig park. Toen we de hoofdstraat door wandelden begon het zowaar (nagemaakt) te sneeuwen. Het paleis, Mickey, de attracties,… Ella genoot met volle teugen. Vooral het doolhof van Alice in Wonderland vond ze het einde. Ze ging er helemaal voor. Probeerde alle paadjes en verschool zich voor de wachters en de Hartenkoningin. De volgende dag deed ze het spelletje nog eens over met Tobe.
Na een dagje vol plezier gingen we met twee vermoeide kindjes naar het hotel. Maar dat was maar voor even. We wilden het nieuwjaarsvuurwerk zien. Dat was net zoals in de film, achter het sprookjeskasteel. Naast vuurwerkknallen weerklonken oooh’s en aaaah’s.

De tweede dag was ook heel tof. Tobe had ondertussen door hoe het er aan toe ging: we wandelen van hier naar daar, schuiven een beetje aan (waarbij ik heel veel snoepjes krijg omdat ik toch moet zwijgen – ik roep ook honderd keer: “ja, mij beut”), ik ga in een bootje zitten en kijk een beetje in het rond. Dan stappen we uit en we beginnen van vooraf aan. En af en toe passeert er een Mickey, of iets anders.

Twee vermoeide kindjes en twee vermoeide ouders. Het was echt gezellig . Maar (voor Kristof en mij) dubbel, want eigenlijk hadden we liever niet naar Disneyland “moeten” gaan en oudjaar gewoon zoals elk jaar vieren. Maar dat doen we volgend jaar hopelijk weer wel!

Foto’s vind je op Flickr. Of gewoon hier bij ‘nieuwe foto’s’. Zoals je misschien gemerkt hebt, hebben we trouwens de twee blogjes samengevoegd. Voortaan dus maar één adres voor de belevenissen van onze bengels: http://kindjes.vanderstadt.be

Juij! Dat is leuk! Maar wel jammer dat je dan geen centjes krijgt van je baas he

Ik: “Kerststal zal je bedoelen zeker?”

Ella: “Ja, ik weet dat wel hoor, ik deed maar alsof.”

“Staking? Dat is hetzelfde als ontslag”

Sint Maarten kwam deze week langs en daar had Ella ontzettend naar uitgekeken. Al weken geleden maakte ze haar brief klaar. De Sinterklaasliedjes (van Sint-Maarten bestaan geen cd’s) weerklonken door de living, en hier en daar werd een – denkbeeldige – Zwarte Piet gespot: “Hu? Mama? Papa? Ik denk dat ik daar een pluim zag in de tuin. Dat zal de hoed van Zwarte Piet geweest zijn!!”
Een van de hoogtepunten was de avond waarop Ella haar brief bij de haard legde en er de dag nadien twee mandarijnen in de plaats lagen. En ook de blijde intrede met de stoomboot was een topper voor Ella (daar heeft Tobe trouwens een apart verhaal over). Al dreigde het bij die intrede even fout te lopen toen een van de pieten aan Ella vroeg of ze haar brief al geschreven had. “Maar Zwarte Piet, die brief heb je toch al meegenomen”, zei ik maar meteen. Waarop hij gelukkig meteen antwoordde: “Euh ja, euh…, ja, euh natuurlijk, maar wij hebben zoveel werk dat ik het al even vergeten was”
En toen begon de spanning te stijgen. De Sint zou komen in het rusthuis van ons meme, en op school, en was Ella wel braaf genoeg geweest voor cadeautjes??
Vol verwachting werd de schoen gezet – samen met Tobe, en ook Luna en Kaat kwamen langs -  en met nog meer verwachting ging Ella de volgende ochtend naar beneden. Daar vond ze een tafel vol speelgoed en lekkers. Ella straalde en mijn moederhart ging sneller slaan.

Foto’s van de Sint-Maarten gekte? Hier!

Hebt u ook zo genoten van de nazomer?  Drie weken geleden zijn wij daarom bijvoorbeeld nog eens naar de dierentuin van Planckendael getrokken – kwestie ook van ons abonnement te laten renderen. Zo’n abo is trouwens een echte aanrader voor dierenminnende gezinnen, want geldt ook voor de zoo in Antwerpen, Amsterdam en Rotterdam én biedt daarnaast ook 50% korting in Plopsaland om maar iets te zeggen. Van zodra je enkele uitstappen doet, haal je je geld er met andere woorden wel uit. Een bijkomend voordeel is dat je een uurtje vroeger in de dierentuin binnen mag. Leuk, want alles is dan nog rustig. Tegen de middag was het trouwens al op de koppen lopen.

Als je dan toch zo’n abonnement hebt, voel je je ook minder ‘verplicht’ om zoveel mogelijk diertjes te begapen. Je gaat dan al makkelijker tijd gunnen aan je kindjes om dat hindernissenparcours te trotseren, in de touwenbrug te balanceren, in een bootje naar de overkant te ‘varen’,  een boot te enteren en te besturen, of de speeltuin te verkennen. Ja, zelfs een treinspoor is zelfs spannend genoeg voor hen Precies om die reden gaan we ook zo graag naar Planckendael: daar zijn genoeg ‘ontspanningsmogelijkheden’ voor (kleine) kindjes.

Hier nog wat foto’s van het uitstapje.

Tobe is twee jaar. Twee jaar zeg, 24 volle maanden die – zoals het cliché wil – toch wel voorbij gevlogen zijn. Twee jaar van voldoening maar toch ook wel van volharding, want Tobe is niet altijd van de makkelijkste. Maar we blijven volhouden – volgens de mensen van Kind & Gezin is dat het enige wat we kunnen doen, en doen we dat blijkbaar goed ook. De laatste tijd is het trouwens wel al wat beter. Mijnheer heeft nog steeds zijn willetje, maar hij lijkt toch al beter te beseffen dan vroeger dat ook wij zo’n wil hebben en dat hij daar precies toch wat rekening mee moet houden

Zijn tweede verjaardag is uitvoerig en met véél taart gevierd. De mooiste foto vind ik deze die bij dit berichtje hoort. Tobe lacht zo lief omdat hij twee kaarsjes mag uitblazen en op de achtergrond zie je hoe Ella minstens even blij is dat haar broertje verjaart. Schattig ook hoe ze hem aanmoedigt. Niet alleen hier om die twee vlammetjes uit te krijgen, maar ook op alle andere momenten. En telkens er weer een mijlpaal bereikt wordt, is Ella er als de kippen bij om het te komen melden. “Mamaaa, papaaaa, hij heeft Ella gezegd, heb je het gehoord?” Jaja, Ella klinkt uit de mond van Tobe tegenwoordig steeds vaker als “Eih-laaa” en minder vaak als “Kha-khoen”. Het is me nog steeds een raadsel waarom hij zus een jaar lang “Kha-Khoen” genoemd heeft.

Zondag 2 oktober was het alweer Open Bedrijvendag. We zijn met Ella en Tobe naar de lokale politie in Aalst geweest. En Ella was daar dus wel serieus onder de indruk van. Het begon al met het wandelen naar de parking en het gebouw van de politie: ik voelde duidelijk haar ‘zweetpolleke’ en met haar ander handje zat ze wat te frunniken aan haar kleedje. Stress dus

Wat we daar onder meer gezien/gedaan hebben:

• Een demonstratie van politiehonden, inclusief knallende geweerschoten en zogezegde gangsters die besprongen worden door van die beesten die niet meer los laten. Hun pak was precies toch dik genoeg
• Bezoek van het cellencomplex. Dat maakte pas indruk op Ella! We mochten ook even in de eigenlijke cellen gaan kijken, maar dat durfde ze eerst niet. Schrik dat ze daar zou moeten blijven. Toen we haar duidelijk gemaakt hadden dat brave kindjes daar niet zouden opgesloten worden, en de politieagentes dat beaamden wou ze toch een kijkje gaan nemen. Eventjes toch
• De schietstand, inclusief agenten die gepassioneerd uitleg gaven over hun wapens – Ella durfde dat toch ook maar even heel vluchtig aanraken – en even toonden hoe ze een huis binnenvallen. Ella stond er naar te kijken als ware het een live aflevering van Mega Mindy
• De zaal waar de agenten hun gevechtskunsten oefenen.
• Het waterkanon. Ook dat maakte precies wel wat indruk.
• De motards die buiten hun (rij)kunstjes toonden.
• Binnen mocht Ella zelf eens op een motor kruipen. Allez ja, het is te zeggen, wij mochten haar erop zetten en veel bewegen zat er met die kleine armpjes en beentjes ook niet in.
• Ook daar binnen werd er een soort mini-politiebeurs georganiseerd, waarbij ook aandacht aan de kinderen besteed werd. Zo toonde een politieagent hoe ze vingerafdrukken zoeken. Eerst moest Ella haar handjes op een papier zetten, waarna ze daar met een borsteltje ‘speciaal poeder’ mocht over wrijven. En tadaaa, daar verschenen haar handen op het papier.

Als je bij de volgende Open Bedrijvendag niet weet wat te doen met de kindjes, is dit uitstapje eigenlijk best wel een aanrader. Volgend jaar misschien de brandweer?