Welgeteld 24 dagen is Tobe nu bij ons, en het voelt echt alsof hij hier altijd al geweest is. Ons ‘bazeke’ doet het trouwens erg goed hoor. Deze ochtend woog hij 4 kilo en 140 gram: dat is zowat 600 gram meer sinds zijn ontslag uit het ziekenhuis. Hij komt dus goed aan, en volgens moeke ziet hij er ook al gegroeid uit
Tobe voelt in ieder geval al heel wat steviger aan als pakweg een week geleden. Af en toe probeert hij zelfs al – mét succes! – zijn hoofdje wat op te tillen, waarna het even later weer tegen de matras kwakt natuurlijk.
Over kwakken gesproken: ook dat valt allemaal best mee. Geen sprake van reflux of iets dergelijks dus, al zijn er toch al enkele incidenten met regelrechte fonteinen geweest. Meestal gebeuren die ‘s avonds: het lijkt erop alsof zijn maagje tegen dan overbelast geraakt is. En wat tegen de late avond ook nog steeds een constante is, is dat zijn oogjes dan helemaal open gaan… tot een stuk in de nacht. Dat zouden we er toch nog moeten uitkrijgen, want die nachten wegen toch wel. Maar er is wel beterschap in zicht, nu mijnheertje beslist heeft om ook overdag al eens vaker zijn oogjes open te doen. Vandaag viel het mij trouwens voor de eerste keer op dat hij echt al min of meer ‘gericht’ begint te kijken, bijvoorbeeld naar de muziekmobiel boven zijn hoofd of naar de tekening die lieve zus Ella voor hem gemaakt had. Of naar mij: en dan smelt mijn hartje helemaal weg. Ik ben toch echt wel fier op mijn zoon!