Morgen zijn we 14 dagen thuis met ons viertjes. We beginnen het gewoon te worden, twee kindjes in huis. Ik vind het alvast supergezellig!

Tobe is (voorlopig) een rustig kind. We horen hem niet zo vaak. Enkel als hij honger of krampen heeft, maakt hij (heel veel) lawaai. Ella is heel erg lief voor haar broer, maar vraagt toch duidelijk meer aandacht dan pakweg vorige maand. We zullen het haar maar vergeven zeker? Maar als ze aan papa gaat vertellen dat ze denkt dat mama haar niet meer wil, krijg ik toch tranen in mijn ogen. Ik hoop dat ze alleen maar op mijn gemoed wil werken en het niet echt meent! Want ik wil mijn twee schatjes nooit meer kwijt en ik zie ze even graag . BATAWAF!