Gisteren zijn we nog eens naar Dendermonde getrokken, naar de Reuzenommegang ‘Katuit’. Ella zag het wel zitten om naar de reuzen te gaan kijken. De sfeer zat er goed in: veel volk, kermis – en dus een ritje op de paardenmolen -, een colaatje mogen drinken, … ja, Ella had het écht naar haar zin. “Oh, dat is zo mooi”, fluisterde ze terwijl de parade passeerde. De vendeliers vond ze ook wel indrukwekkend, maar het hoogtepunt moest toch nog altijd komen: de drie reuzen. Tijdens de stoet keek ze halsreikend uit naar wat er nog ging komen. Maar ergens in de stoet lopen traditioneel ook de ‘knaptanden’ mee… Op voorhand had ze die al eens op een fotootje gezien en die wolven – zoals Ella ze noemde – vond ze precies maar niets. Toen Ella in de verte de knaptanden zag aankomen, verstijfde ze al en zag ik dat ze angstvallig keek naar wat er op haar afkwam. Natuurlijk kwam er eentje recht op haar af – zo zijn die knaptanden nu eenmaal als ze een onschuldig zieltje zien staan. Ella deinsde meteen al wat achteruit, en toen die knaptand zijn tanden liet knapperen, zette Ella het op een oorverdovend krijsen. Schrik! Paniek! “Neeneeeeeeneeeeeeeee, AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH” en meer van dat fraais. Al een geluk dat we achter haar stonden, of ze was gewoon weggelopen denk ik. Toen mama haar afschermde van die boze stouteriken, moest de grootste schrik echter nog komen: er stonden ook knaptanden achter ons! Ja, toen heeft ze echt de lucht uit haar longen geschreeuwd. Ik zag haar zo denken: “Oh nee, ze zijn overal”

En toen was de sfeer er dus eventjes een beetje uit. Pas toen ze nog eens een grote trommel en een gigantische trompet zag, kwam er weer een glimlach op haar gezicht. Maar bij het terugwandelen naar de auto, zei ze toch dat ze de reuzen wel mooi vond. De Indiaan vond ze de mooiste.