Nu Anneleen op de lappen is in Barcelona, moet Ella het met haar papa stellen dit weekend. Maar we trekken onze plan wel hoor. Daarnet was Ella bijvoorbeeld nog superschattig. Ze zat bij mij op schoot te kijken naar de tekeningen op de Hopla-site, toen er plotseling zo’n oningekleurd exemplaar uit de printer rolde. “O! Komt eruit Hopla!“, riep ze. Ik stelde voor om het maar meteen te gaan inkleuren, waarna ze met de kleurplaat in de hand een spurtje naar haar tafel inzette. Een spurt waarvan Kim Gevaert volgens mij nog iets kan leren. Ik ging van de gelegenheid gebruik maken om snel nog wat extra kleurplaten af te drukken – een mens kan er nooit genoeg in huis hebben wanneer er ook een peuter/kleuter in dat huis rondloopt/springt. Binnen de eerste seconde nadat de printer van katoen begon te geven (lees: lawaai maken alsof hij eerst nog een boom moet vermalen vooraleer hij wat zwarte inkt op het papier kan spuiten), hoorde ik een luide schreeuw vanuit de living: “ooooooooo, komt nogsj Hopla uit“, en op het tempo van een langgerekte “waaaauuuuuw” kwam Ella weer naar mij toegelopen alsof ze achterna gezeten werd door het hele apenleger dat ze vorige week nog bewonderde. Ik zweer het je, zo snel heb ik haar nog nooit zien lopen: het is dat er geen Olympische Peuterspelen bestaan, of ze kon morgen met een gouden plak rond haar nek mama gaan verwelkomen.