9 december 2012
door Kristof
Geen reacties
Het is moeilijk te geloven maar het was dus ‘al’ een jaar geleden dat we in Plopsaland geweest waren, tot groot ongenoegen van onze kinderen 
Voor het ik-weet-niet-hoeveelste-jaar-op-rij nodige mijn werkgever (Roularta) ons uit voor een Sinterklaasfeestje in Plopsaland. Terwijl het in het binnenland oude wijven regende, scheen de hele dag een stralend zonnetje boven De Panne. Het resultaat: twee kindjes die zich de hele dag voelden zoals dat bijtje op de foto.
9 december 2012
door Kristof
Geen reacties
Niet Sinterklaas, maar Sint-Maarten komt in het Aalsterse de brave kindjes snoepgoed en speelgoed brengen. En dat gebeurt niet op 6 december, maar op 11 november. Het was even wachten op de foto’s en een tekstje op de blog, maar natuurlijk was hij ons huisje niet voorbij gereden. De Sint bracht heel wat leuk speelgoed mee. De ‘Photo Safari’ – een gezelschapsspelletje met een nep-camera – is een echt toppertje: op maat gemaakt van Tobe lijkt het wel en dat is niet eenvoudig Hij kreeg ook een dvd van de Klumpies – daar was hij al even voor aan het zagen – en een extra setje Duplo-blokken. Er lag ook nog een pyjama bij, net als voor Ella trouwens. Ella kreeg nog wat leesboeken, de cd van Junior Eurosong, een goochelhoed met heel wat truukjes, meisjes-Lego en een denkspelletje. Goed voor twee paar nog slaperige, maar stralende oogjes toen ze ‘s ochtends naar beneden kwamen.
De dagen daarvoor was de Sint trouwens ook al op school geweest, in het rusthuis van Meme en bij Alva (Atletiek Land van Aalst) waarvan Ella lid is. Tobe mocht trouwens ook mee. En nee, er zijn volgens mij toch nog steeds geen vermoedens
Hier alle foto’s.
11 november 2012
door Kristof
Geen reacties
Wat doet een mens op 2 november? Ja, naar kerkhoven gaan bijvoorbeeld. Maar wij kozen die dag toch voor wat amusement. Naar Technopolis waren we in een heel ver, nog kinderloos verleden al eens geweest, maar met onze kindjes nog nooit. Dat Ella met haar brede interesse in vanallesennogwa zich daar ging amuseren stond bij voorbaat al vast. Maar zou onze driejarige zich daar ook amuseren? Wel ja, toch wel. Eerst begon hij wat aarzelend, en liet hij soms ook zijn ongenoegen blijken: ik moet niks weten van die wetenschapsbrol leek hij af en toe te denken De hoofdschotel-illusie vond hij wel grappig. En de waterproefjes konden hem wel bekoren – voor hem is dat dan ook vooral een waterspeeltuin. Maar toen hij het kinder-doe-centrum ontdekte, bloeide hij pas helemaal open en was er geen houden meer aan. Het moet ook gezegd: dat deel is echt perfect uitgewerkt op maat van kinderen.
4 november 2012
door Kristof
Geen reacties
Ella speelt eigenlijk niet veel. Heeft ze nooit echt gedaan. Niet dat ze zich niet amuseert of kan bezighouden, maar echt lang met speelgoed bezig zijn, nee, dat is niet aan haar besteed. Wat ze wél heel erg graag doet, is rolspelletjes spelen. Het aantal keer dat ik al het monster of de boef gespeeld heb dat haar (en Tobe) probeerde te pakken? Ik zou het niet kunnen zeggen, maar we hebben het al veel, erg véél gespeeld. En wie rolspelletjes zegt, zegt eigenlijk ook verkleedspelletjes. Een deken of laken is al genoeg om een spook te spelen of om je te verstoppen in een ‘kamp’. Maar met enkele attributen en een kleedje dat mama in elkaar gestikt heeft, ben je meteen ook een échte piraat. En dus zag Ella het helemaal zitten om in dit plunje naar een ‘Halloween’-verjaardagsfeestje van een klasgenootje te gaan. Geweldig toch, hoe kindjes in hun eigen fantasie kunnen op gaan.
4 november 2012
door Anneleen
Geen reacties
Een nieuw schooljaar brengt ook nieuwe buitenschoolse activiteiten met zich mee. We dachten na… diep… en veel… Vorig jaar ging Ella turnen en dansen. Dat was leuk, allebei. Dat turnen was kleuterturnen, heel gevarieerd, en speels. Vanaf dit jaar zou ze zich moeten ‘specialiseren’ in toestelturnen, tumbling of nog iets anders. Omdat lenigheid niet in onze familie zit en we heel wat teleurstellingen wilden voorkomen, dachten we dat het beter was om van turnen af te zien. Ook dansen viel wat af. Ritmisch is Ella minder sterk. Ze kan heel goed de pasjes onthouden: vier naar links, vier naar rechts, en terwijl mijn hand omhoog. Maar de natuurlijke swing zit er niet in.
Zwemmen… dat kan ze ook… maar doet ze niet zo heel graag. Ze zwemt omdat ze moet van ons, en een hele lengte wil ze niet doen (kan ze niet, denkt ze). ‘t Zit in haar hoofd, maar een ontspannende hobby zagen we er dus niet.
Zouden we sport kiezen, of toch iets intellectueel uitdagend? We twijfelden en twijfelden. Tot de optie atletiek op tafel kwam. Dat zag Ella wel zitten. En wij ook. We gingen eens proberen, samen met een vriendinnetje. En de meisjes hadden zich geamuseerd en gingen nog eens naar de training. We zijn ondertussen twee maanden verder en de meisjes gaan nog altijd met z’n tweetjes graag naar de atletiektraining. Ontspanningsmissie 1 geslaagd.
En dan had ik, als ex-chiro’er, toch ook nog de hoop dat ze in een jeugdbeweging zou gaan. Liefst chiro natuurlijk, dat spreekt. En dus ging Ella, samen met een vriendinnetje, naar een zondagse chiro-activiteit. De meisjes vonden het tof. Het vriendinnetje haakte af, wegens te druk met atletiek-, zwem- en ponytraining, maar Ella ging nog eens en nog eens en nog eens. En dat doet ze graag. Dat zie ik graag!
4 november 2012
door Anneleen
Geen reacties
De herfstvakantie zit er op en onze kadeekes zijn helemaal klaar om er weer in te vliegen. En dat vliegen doen ze goed, denken we.
Dat eerste leerjaar, dat is toch iets hoor. Ik moest mij daar echt over zetten. Een kleuter minder in huis. Dat Ella er al een tijdje klaar voor was, dat wisten we wel. Ze kon al lezen toen ze naar ‘t eerste vertrok, en dat zorgde toch wel voor wat stress bij mij. Zou het uitdagend genoeg blijven? Maar ze heeft een fantastische juf die er voor zorgt dat alles boeiend blijft. We horen Ella niet klagen. Integendeel: ze gaat heel erg graag naar ‘t school. En ze voelt zich ook ontzettend groot en volwassen, zeker als ze naast Tobe staat.
Ook die gaat trouwens graag naar school. “Mijn uf Maleen” is zijn dikke vriend. En hij begint ook vriendjes te hebben in de klas. Veel komt hij er niet van vertellen, maar we zien hem toch naar andere jongetjes lopen als we hem op school afzetten. Voorlopig was de uitstap naar het bos (helemaal met de bus tot daar! ) het hoogtepunt, maar ik denk dat Tobe vrijdag, als Sint Maarten en zwarte Piet langs komen, een nieuwe climax zal beleven.
4 november 2012
door Anneleen
Geen reacties
Een gastronomisch weekend, met vier volwassenen en even veel kinderen. Ik had er een beetje schrik voor. Zeker als je weet dat ‘die van ons’ niet graag op een stoel zitten. Maar Line stelde ons gerust. Ze zouden daar wel wat kunnen rondlopen en spelen. ‘Die van haar’ zijn daar al veel geweest en zijn dat daar gewoon. “En dat lukt echt hoor Anneleen, ge gaat dat zien”.
En inderdaad. Het werd een heerlijk weekend. We werden uitstekend gesoigneerd, hadden gezellige babbels, aten lekker, dronken veel, sliepen goed, ontbeten heerlijk, bezochten een wildpark, speelden spelletjes, aten weer lekker, waren heerlijk lui, aten weer lekker en dronken we weer veel, hadden we weer leuke babbels, ontbeten we nog eens goed en gingen we nog eens wandelen.
Onze kindjes gedroegen zich meestal flink. Tijdens de dinertjes speelden ze met de vriend(innet)jes of keken ze tv. En ze kwamen zelf vragen of ze mochten gaan slapen. Wie had dat ooit gedacht. Dat ze helemaal alleen in de hotelkamer moesten gaan liggen, vonden ze niet erg. We lieten de kamerdeur open en gingen op tijd eens kijken. In zo’n klein gezellig hotel is dat geen probleem!
Van Tobes humeur tijdens de zondagochtendwandeling zullen we even zwijgen… Hoewel hij na een half uur toch bijdraaide, wat goed was voor de stilte in het bos, en onze gemoedstoestand
Een weekend waar ik met een gelukkige glimlach op mijn gezicht aan terug denk (en de kindjes ook denk ik als ik de foto’s bekijk), en waarvan ik hoop dat we dat nog eens kunnen over doen. Same place, same compagnie. Zullen we dat afspreken, Line?
3 november 2012
door Kristof
Geen reacties
Op 24 september is Tobe drie jaar geworden en dat werd uiteraard weer uitgebreid gevierd. En blijkbaar heeft een en ander toch een indruk nagelaten op ons manneke. Sinds zijn verjaardag is hij namelijk geobsedeerd door het cijfer drie. Op weg naar school roept hij enthousiast ‘kijk daar, mijn drie’ waarbij hij naar een brievenbus wijst met een cijfer drie erop. Op een parking van een winkel doet hij hetzelfde, maar dan met de nummerplaten van de wagens. En in volle verkiezingstijd keek Tobe ook zeker niet naast lijstnummer 3 en plaats nummer 3. Of 13. Of 23. Als er maar een 3 in zit: zijn drie! Want er laat er geen misverstand over bestaan: ‘mijn drie’ klinkt het altijd, ‘en niet de jouwe’ zegt hij daar soms nog bij ook. Overigens valt het op hoe Tobe de laatste dagen ook meer en meer interesse begint te kweken in andere cijfers én lettertjes. De letter ‘h’ van ‘Hopla’ haalt hij er al moeiteloos uit. Zou Tobe ook op dat vlak op Ella lijken?
Foto’s van zijn verjaardagsfeestjes? Hier!
3 september 2012
door Anneleen
Geen reacties
Een neefje… we keken er zo naar uit, “want dat hadden we nog niet”, zoals Ella dat zelf altijd zei.
Op 1 september kwam hij piepen en een dagje later gingen wij met z’n allen piepen. Ella was (naar goede gewoonte) helemaal vertederd en lief. Ze kon haar handjes niet van dat kleine lijfje houden. Tobe keek (eveneens naar ‘goede’ gewoonte) wat wantrouwend naar de baby. Kristof deed dat ook goed met die kleine Briek. En ik?? Ik ben heel erg fier dat ik meter mag zijn van die grote schattebout.