Zo’n halve schooldag is voor kleuters misschien zo slecht nog niet. Dan is de overgang van vakantie naar school toch minder bruusk. Hoewel: Ella was eigenlijk wel al enkele weken vragende partij om weer naar school te kunnen. Zou twee maanden vakantie dan toch te lang zijn?
Vanochtend was Ella al klaarwakker om 6 uur. Ze had wat buikpijn zei ze… Waarop mama zei dat je soms ook buikpijn kunt hebben als je iets spannend vindt of zenuwachtig bent voor iets. Op weg naar school zei Ella tegen mij: “Papa, ik heb vandaag wat buikpijn maar dat komt omdat ik zenuwachtig ben hé”. Ze zat vanochtend in ieder geval op hete kolen om te mogen vertrekken; ze had zelfs op eigen initiatief de tv uitgezet. “Papa, ik ben klaar”, klonk het. Eenmaal aangekomen op school, begon ze als vanouds te spelen en spurtte ze bij het horen van de schoolbel meteen naar de stipjes. De oranje stipjes: dat zijn die van juf Griet.
Toen ik vanochtend al die lachende gezichtjes van al die kleuters en kindjes zag, werd ik spontaan overgelukkig. Gelukkig ook dat Ella naar zo’n warm, open dorpsschooltje kan gaan waar de juffrouwen en meesters hun best doen om het iedereen naar de zin te maken. Ik twijfel er dan ook geen seconde aan dat Ella met heel veel plezier naar de tweede kleuterklas zal gaan. En dan liefst zoveel mogelijk volledige dagen ook.

Zo aan de vooravond van het nieuwe schooljaar willen we nog even vertellen over de laatste ‘echte’ uitstapjes van de zomervakantie. Op 21 augustus gingen we met z’n allen naar het stadsfestival Cirk in Aalst met circusacts en straattheater verspreid over de stad. Hoewel we eigenlijk zinnens waren om maar even te blijven, werd het uiteindelijk een lange SUPER dag.

1. De eerste act was er eentje op maat van Tobe, maar ook Ella keek geboeid naar de drie wildemannen van Le Bo Trio.
2. Cirq’ulation Locale was iets minder, maar nog steeds hadden Ella en Tobe een en al oog voor de show.
3. Joppe Wouters met zijn Lada vond ik dan weer geslaagd, en ook Ella vond het ‘wel een grappige sjooow omdat die muziek altijd stil viel toen de mijnheer op zijn auto sjotte‘. Tobe lag toen te ronken in zijn koets.
4. Toen was het tijd voor ‘Alles loopt op rolletjes‘: een soort kinderdorp met woonwagens waarin/rond allerlei leuke spelletjes te beleven vielen. Het hoogtepunt voor Ella was daar zeker de poppenvoorstelling. Mama’s en papa’s mochten niet mee naar binnen, maar Ella had er na afloop wel de mond van vol.
5. Toen was het even tijd om een hapje te eten, maar nog was het niet gedaan. Voor ons was Cirque No Problem van Noa & Uri Weiss toch wel de topper van de dag. Als je ze (volgende zomer?) ergens op een affiche zie staan: ga dan zeker eens kijken. Ella vond het vooral grappig ‘dat die mevrouw altijd deed alsof ze aan het zingen was’.
6. En toen was de pijp bij Ella eigenlijk helemaal uit. Toch nog even blijven hangen voor de afsluiter – een zotte Duitser die van de Sint-Martinuskerk naar de belforttoren wandelt over een koord. Ieder zijn hobby zeker

Het was de tweede keer dat de stad Aalst dit festival organiseerde en dit jaar was de affiche stukken uitgebreider dan die van vorig jaar. Leuk initiatief, toffe ambiance, meer van dat! Als de stad meeleest: we rekenen op een volgende editie in 2011, en als het even kan komen we dan wel voor de twee volle dagen

Sinds 15 augustus heeft Ella een nichtje: Luna. En daar is ze blij mee! Ik ook trouwens, want het is dan ook mijn petekindje
Ella keek er echt oprecht naar uit om Luna voor de eerste keer te zien. Samen met mama ging ze een grote ballon kopen en toen papa gedaan had met werken, kon ze eindelijk gaan kijken. Eenmaal we een parkeerplaatsje gevonden hebben en aan het wandelen waren naar het ziekenhuis viel het ons op hoe zenuwachtig en gespannen ze wel was – zo samen met de grote ballon die ze gekocht had. Schattig toch? In de kamer had ze een en al aandacht voor dat kleine wondertje en ze mocht haar kleine nichtje natuurlijk ook eens vastpakken. Lief!

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Ella wou echt graag op vakantie gaan. En ook ik wou er zeker eens tussenuit; al was het maar om even fysiek van de computer weg te zijn en dus niet verleid te worden tot het checken van de bedrijfsmail
Uiteindelijk werd het dus een weekje Belgische kust en dat bleek ideaal om een baby van 10 maanden en een kleuter van 4 jaar te entertainen en een vakantiegevoel te geven.

Wat Ella vooral leuk vond:

• Crossen met haar loopfietsje op de dijk.
• Een fietsje huren.
• Dagelijks ettelijke malen vragen of ze nog eens een fietsje mocht huren.
• IJsjes eten.
• Slapen in een stapelbed. Op de bovenste verdieping ervan dan nog!
• Zeggen dat ze echt nog niet kan slapen omdat ze zogezegd nog niet moe is.
• Zandkastelen bouwen en putten graven op het strand samen met papa.
• Ravotten in het speeltuintje om de hoek.
• IJsjes eten op het strand.
• Zandijsjes smaken op het strand en de voeten (laten) ingraven.
• Verhaaltjes uit een groot sprookjesboek voorgelezen krijgen.
• Garnaaltjes eten die de vissers op zee net gevangen hadden (dat is toch wat we tegen haar zeiden)
• Op de duinen klimmen.
• De lift nemen: bijzonder fascinerend.
• Over de golven springen en weglopen als er een volgens haar ‘heel grote’ golf aankomt.
• Vragen stellen over de dagindeling. Is dit ons middageten? Is het nu al avond? Is het al tijd voor een ijsje?
• Brillekes eten. Voor wie het zich afvraagt: een soort chocoladekoek
• Schelpjes rapen.
• Vriendin Fleur (en Fara) die op bezoek kwamen.
• Kaartjes in elkaar knutselen, een postzegel gaan kopen, en de kaartjes op de bus doen.
• Naar de kinderboerderij gaan met de kusttram.
• Ontdekken dat er daar ook een speeltuin was.
• En last but not least: langer mogen blijven dan mama en papa. Jaja, wij keerden vrijdagavond laat terug maar Ella mocht er nog tot maandag blijven.

Foto’s? Hier! Of hier.
En wat Tobe van de vakantie vond lees je hier.

Vive le roi

Op de nationale feestdag hebben we Ella wat basisbeginselen van onze democratie bijgebracht. Zo leerde ze dat die luidruchtige vliegtuigen die over onze tuin vlogen eigendom waren van ons leger en dat die luttele minuten later ook live op televisie te zien waren tijdens het grote defilé Het laatste vliegtuig dat overvloog, was dat van de koning zeiden we haar. ‘Wie is de koning?’, was het antwoord en gelukkig was die mens dus toevallig ook live op televisie, zodat we ons vingertje op Albert konden plaatsen
Ella wilde ook weleens het paleis van de koning zien en dus zijn we dat enkele dagen later maar eens gaan bezoeken. Het was toch ‘toevallig’ open voor het grote publiek.

Na een ritje van nog geen half uur – dank u, vakantieperiode – vonden we een parkeerplaatsje voor Albert zijn deur. De Belgische vlag wapperde boven het paleis, dus was de koning thuis wist Ella meteen. Ella leek het wel een leuk uitstapje te vinden: ze was wel onder de indruk denk ik (sorry, foto’s mochten niet). Maar het hoogtepunt was toch wel de interactieve tentoonstelling van Technopolis en zeker die opstelling waarbij iedereen zelf een raket in elkaar kon knutselen én afschieten in een ‘echt’ kanon.

Overigens vond Ella de rit van, naar en door Brussel op zich al de moeite. ‘Zo’n lange tunnel, amaai!’, klonk het. Of ook: ‘hier spreken ze veel Frans he’. En ook nog: ‘Jij werkt hier in Brussel hé papa’. Ik heb maar snel ‘jaja’ geantwoord, en iets gezegd als ‘ja maar, Brussel is heel groot hoor’. In ieder geval hebben we in deze vakantie Ella toch weer wat meer Belg gemaakt

Ik sukkel met mijn tanden: echt waar. Ik hoop dan ook dat mijn kinderen dat slechte gen niet cadeau gekregen hebben van mij. Het leek mij voor alle zekerheid geen slecht idee om tijdens een van mijn uitstappen naar ‘tante tandarts’ Ella toch al eens mee te nemen. Ella mocht in de voor haar veel te grote tandartsstoel plaatsnemen waarna haar gebit eens geïnspecteerd werd met een veel te grote spiegel voor haar minimondje
Alles bleek gelukkig nog in orde, waarna ze nog een speelgoedje mocht kiezen ook.

Ondertussen had Anneleen toevallig ontdekt dat 300 meter verderop niemand minder dan K3 kwam optreden. Het is te zeggen: ze kwamen twee liedjes brengen en we moesten een berg andere rommel trotseren vooraleer ze aan de beurt kwamen. Het was tropisch heet die 9de juli en ik kan je verzekeren dat het geen lachertje is om dan in een mensenzee een kind van 4 jaar heel de tijd op je schouder te dragen. Zeker niet als ze op dat moment al in haar bed zou moeten liggen en doodmoe is. Maar de blik in haar ogen van zodra Karen, Kristel en Josje op het podium kwamen, maakte het allemaal meer dan waard. Zeker toen ze haar vermoeidheid helemaal opzij zette om flink mee te doen met ‘Handjes draaien‘. Toen we thuis kwamen, was ze helemaal enthousiast aan het vertellen tegen mama en heeft ze het optreden in kwestie nog een paar keer herbekeken op de digicorder. Papa heeft ferm gescoord die dag, met dank aan de mooie voorzet van mama

Het is er aan te merken dat Ella al eens met mama gaat shoppen