Berichten van — maandag 3 mei 2010

Optreden op de Topdag in Aalst

Het was dus de bedoeling dat er hier een mooi filmpje ging staan van Ella die een schattig dansje doet op het podium op de Grote Markt in Aalst. Een dansje dat ze al enkele weken ingeoefend had in de dansschool op woensdagnamiddag en dat ze tijdens de topdag in Aalst ging opvoeren. Na heeeel lang wachten (meer dan een uur is toch een eeuwigheid voor een toen nog net 3-jarige) was het eindelijk zover. Ik kon de stress in haar ogen lezen, maar eenmaal ze op het podium stond was de schrik weg. Ze danste heel flink en Anneleen hoorde enkele mensen zelfs zeggen ‘maar zo lief’ en ‘zo schattig’ terwijl ze het dansje aan het filmen was… Althans, dat dacht ze, want enkele minuten later bleek dat de record-knop precies toch niet zijn werk gedaan had. En dus is er géén filmpje en moeten jullie het maar doen met enkele slechte foto’s vanuit de ‘backstage’ ruimte

Ella maakt de straat onveilig

Op 27 april om 16u15 is Ella vier jaar geworden. Dat werd gevierd op school (waar de kindjes voor haar gezongen hebben en de juf een mooie kroon gemaakt had) maar ook thuis. Twee keer zelfs. Vorige week was er al een eerste feestje en dit weekend werd er nog eens een verjaardagstaart boven gehaald. Ella vond het allemaal super of wat had je gedacht?
Ons cadeautje had Ella vorig weekend al gekregen – toen de zon nog scheen. Kwestie van die loopfiets meteen te kunnen uitproberen. Eerst in de tuin, maar al snel ook op straat. En ze kan er ondertussen al flink wat snelheid mee maken en slaagt er bij momenten ook al wat in om haar evenwicht te behouden: zie daar het pedagogisch verantwoorde verkoopsargument!

Ja, we hadden al een echte fiets voor haar gekocht – zo eentje met trappers en kleine wieltjes opzij – maar aan deze ‘crossfiets’ beleeft Ella voorlopig duidelijk meer plezier. Dat ding weegt zo goed als niks, zodat je het heel gemakkelijk ergens mee naar toe kunt nemen. Sinds ze de fiets heeft, is ze er al elke dag mee naar school gegaan. Al een geluk dus dat dat ding niet teveel weegt, zodat de wandeling terug naar huis geen marteling wordt voor papa of mama.

‘Kom papa, volg mij maar’

Wie Ella al van bij het prille begin kent of volgt, weet dat ons meisje lang, lang, lang geleden soms ietwat timide en verlegen was. Meestal was ze op zijn zachtst gezegd niet echt een ‘durverke’, maar eerder een ‘seutemieke’

Daar is tegenwoordig anders maar weinig meer van te merken. Integendeel: geen glijbaan lijkt haar nog te hoog. Tijdens ons uitstapje naar Planckendael tijdens de paasvakantie bijvoorbeeld (ja, al even geleden, maar de foto’s waren nog niet tot op het blog geraakt) had Ella meteen zin om de ‘touwroute’ door de bomen te volgen. Voor wie niet meteen mee is: dat is zo’n parcours waarbij je alsmaar hoger klimt tot in de toppen van de bomen. En daar had Ella dus duidelijk geen schrik van. Papa moest alleen een handje vasthouden als het eventjes te moeilijk werd. Toen ze nadien beneden stond, wou ze direct nog een keer maar deze keer ook eens alleen met mama. Ik denk dat ik wel weet wie toen het meeste schrik had

Morgen vieren we Ella’s verjaardag. Daarom bakten Ella en ik deze ochtend koekjes. Ze stond te popelen om te proeven van haar baksels. Toen die koud waren, mocht ze er eentje opeten. Ik ging nadien boven een bad nemen en Kristof liep ook boven rond. Ella was dus alleen beneden.

Na vijf minuten gaat Kristof Ella beneden halen. Ze komt knabbelend de badkamer in.

Ik: “Wat heb je in je mond??”
Ella: “Een koekje.”
Ik: “Was dat koekje nog niet op dan??”
Ella: “Ik was er nog een gaan nemen want ze waren zoooooooo lekker.”
Ik: “Je hebt dat genomen zonder te vragen? Dan ben jij eigenlijk een koekjesdief!!”
Ella: “Maar ze waren zoooooo lekker dat ik er toch nog een tweede wilde nemen hoor.”
Ik: “Als hier iemand binnen komt en onze koekjes opeet, dan is dat toch niet lief.  Dat is toch een dief. Je mag toch niets nemen zonder te vragen.”
Ella: “Maar als de koekjes heeeeeeel lekker zijn, dan mag je die toch nemen hoor, dan ben je geen dief.”