Ella is altijd al een kleintje geweest. Ze had het zelf niet door… tot vandaag.

Deze week leren ze op school over tegenstellingen. Vandaag: “groot-klein”. Deze avond, toen ik in de keuken stond, zei ze opeens: ” Maar mama, ik ben de kleinste van de school.” “Van de klas zal je bedoelen? Bij juf Evi zitten er nog kindjes die kleiner zijn”, zei ik – maar helemaal zeker ben ik daar niet van. Ze ging op haar trapje zitten (dat dient om overal aan te kunnen) en trok een supertriest gezicht. Ik vroeg haar of ze op een rij hadden moeten gaan staan van groot naar klein. “Neen, aan een meter en ik was de kleinste van de klas!! En dat vind ik niet plezant.” Ik nam haar in mijn armen en vroeg haar wat ze liefst was, de kleinste of de stoutste. Dan koos ze toch maar voor de kleinste, maar ze bleef het  niet plezant vinden. Ik zei er ook nog bij dat ze voor mij wel de allerliefste was, maar ik vraag mij af of dat haar “verdriet” kleiner maakte.

Thema morgen: open-dicht. Dat kunnen ze volgens mij toch niet op de kleuters projecteren