Berichten van — zaterdag 19 september 2009

Lach eens naar het vogeltje

Vandaag heeft Ella een cadeautje gekregen, waarmee ze erg blij is: een eigen fotocameraatje. Neenee, geen namaakding, maar een échte digitale camera. Zo eentje waar je door een oogje moet kijken, en boven op de knop moet drukken om ‘piep’ te horen. En dan staat het er dus op he!! Nu ja, voor dat beetje geld mag je natuurlijk ook geen superkwaliteit verwachten, maar dat kan de pret niet drukken bij Ella. De hele namiddag heeft ze al fotootjes getrokken: met wisselend resultaat De kadrage is meer dan eens een probleem, en de lichtinval is dikwijls verre van ideaal. Maar het zijn nog vooral die ‘grote’ vingers die voor problemen zorgen, door al te vaak voor de lens te hangen. Oefening baart kunst, zullen we maar denken. Of er vordering in zit, kunnen jullie zelf uitmaken, want voortaan krijgen de kiekjes van ‘Ella de fotografe’ hier ook een eigen plaatsje. Per slot van rekening is het toch nog altijd haar website, nietwaar

Een baby? Daar denkt Ella het hare van

Dit weekend was zo’n beetje een groot oefenweekend voor Ella, met twee lieve baby’s die alle aandacht kwamen opeisen. Zowel voor Seppe als voor Robbe was Ella heel erg lief. Seppe kreeg een papflesje van haar en Robbe werd getrakteerd op kusjes en knuffels. Anneleen en ik zagen dat het goed was, maar ook dat er na enkele minuten al jaloerse blikken in Ella’s oogjes te zien waren… Afwachten toch wat dat gaat geven als onze tweede baby er is.

Hand in hand met vriendinnetje Fleur

1 september vandaag. Ella was helemaal klaar voor de eerste dag bij juf Marleen!

Gezwind maakte ze zich deze ochtend klaar en nog gezwinder stapte ze naar school. “Dag lief geitje, ik ga naar de klas van juf Marleen”, riep ze onderweg (naar de geit natuurlijk). Bij de schoolpoort aangekomen, zag ze haar vriendinnetje Fleur en ze gaven elkaar meteen een handje. Smelt-smelt, deed mijn hart (en ook het hart van Fleurs mama). Na nog tien minuutjes spelen op de speelplaats – waarbij de meisjes ons volledig uit het oog verloren – ging de bel, kwam de juf en gingen de kindjes naar binnen. En zo startte de eerste schooldag (voor ons) zonder tranen-drama’s

(Hier nog wat foto’s)