Berichten van — vrijdag 28 augustus 2009

Knaptanden: niets voor Ella

Gisteren zijn we nog eens naar Dendermonde getrokken, naar de Reuzenommegang ‘Katuit’. Ella zag het wel zitten om naar de reuzen te gaan kijken. De sfeer zat er goed in: veel volk, kermis – en dus een ritje op de paardenmolen -, een colaatje mogen drinken, … ja, Ella had het écht naar haar zin. “Oh, dat is zo mooi”, fluisterde ze terwijl de parade passeerde. De vendeliers vond ze ook wel indrukwekkend, maar het hoogtepunt moest toch nog altijd komen: de drie reuzen. Tijdens de stoet keek ze halsreikend uit naar wat er nog ging komen. Maar ergens in de stoet lopen traditioneel ook de ‘knaptanden’ mee… Op voorhand had ze die al eens op een fotootje gezien en die wolven – zoals Ella ze noemde – vond ze precies maar niets. Toen Ella in de verte de knaptanden zag aankomen, verstijfde ze al en zag ik dat ze angstvallig keek naar wat er op haar afkwam. Natuurlijk kwam er eentje recht op haar af – zo zijn die knaptanden nu eenmaal als ze een onschuldig zieltje zien staan. Ella deinsde meteen al wat achteruit, en toen die knaptand zijn tanden liet knapperen, zette Ella het op een oorverdovend krijsen. Schrik! Paniek! “Neeneeeeeeneeeeeeeee, AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH” en meer van dat fraais. Al een geluk dat we achter haar stonden, of ze was gewoon weggelopen denk ik. Toen mama haar afschermde van die boze stouteriken, moest de grootste schrik echter nog komen: er stonden ook knaptanden achter ons! Ja, toen heeft ze echt de lucht uit haar longen geschreeuwd. Ik zag haar zo denken: “Oh nee, ze zijn overal”

En toen was de sfeer er dus eventjes een beetje uit. Pas toen ze nog eens een grote trommel en een gigantische trompet zag, kwam er weer een glimlach op haar gezicht. Maar bij het terugwandelen naar de auto, zei ze toch dat ze de reuzen wel mooi vond. De Indiaan vond ze de mooiste.

Tafereeltje van deze ochtend:

Papa: “Waar ben je naar aan het kijken op televisie?”
Ella: “Naar SamSam, dat is dat rood mannetje.”
Papa: “Ha zo, en wat doet dat mannetje?”
Ella: “Maar niets, dat is gewoon een kosmische held, papa.”

Help Ella!

Ella is helemaal in de ban van de kaartjes die je nu al een hele tijd bij Delhaize krijgt. Omdat het er al snel een flinke hoop werden en die dingen overal rondslingerden, kocht ik er dan maar het opbergalbum bij. Sindsdien worden hier pas écht kaartjes verzameld. Telkens Ella een kaartje krijgt dat ze nog niet heeft, roept ze enthousiast: “Papa-papa-papa, deze had ik nog niet!!”

Helaas horen we die uitspraak hier minder en minder vaak naarmate het aantal lege vakjes in het boek afneemt. En zoals dat dat dan gaat met zulke verzamelingen, zijn het vooral de dubbele kaarten die we pas echt verzamelen.

Dus laten we dit blogje dan voor de gelegenheid maar eens misbruiken om deze oproep te lanceren: “Help Ella haar collectie vervolledigen!” Het lijstje met de ontbrekende kaartnummers vind je hier. En uiteraard wil Ella met haar grote collectie dubbels gerust ook andere slachtoffers van de hype helpen Voor de mede-ouders die de wanhoop nabij zijn: probeer dit eens.

Ella: “Mama, mag ik ook eens een tekening maken om naar Ketnet te sturen?? We moeten er dan ook een briefje bij steken he!”

Ze weet haar momenten om ziek te worden wel uit te kiezen, onze lieverd. Zaterdag 15 augustus leek haar bijvoorbeeld een uitgelezen feestdag om de ochtend in te zetten met 39 graden koorts. Aanvankelijk leek de Junifen nog wel wat te helpen om de koorts terug te dringen, maar uiteindelijk moesten we toch naar de huisarts met wachtdienst trekken. Met tegenzin trouwens: ik val die mensen liever echt niet lastig in het weekend en ik denk dat zij ook liefst niet lastig gevallen worden op een feestdag
[Lees meer →]

Het was een supervakantie!

Vorige week gingen we – voor de laatste keer met ons drietjes – op vakantie. Bestemming: St-Georges-Sur-Cher, een klein gehucht ergens aan de Cher (een zijrivier van de Loire). Het werden vijf mooie dagen, waarin we ons geen moment verveelden.

[Lees meer →]