Ella kreeg deze week een Capri-Sonnetje. Voor wie dit niet kent: dat zijn limonade-achtige drankjes in zo’n zilveren zakje. Wij dachten dat Ella dat niet kende, maar ze begon meteen een heel verhaal. “Dat is tuuw he, mama! L. drinkt ook tuuw op school en als je duwt, dan komt er tuuw uit dat gaatje.” Kristof en ik keken naar elkaar en vroegen ons af wat ze met tuuw wilde zeggen. We deden enkele gokken, maar geen ervan bleek de juiste. En Ella bleef maar praten over tuuw. “Het gaat wel over”, dachten we. Tot Ella gisteren weer een Capri-Sonne drankje kreeg en ze weer over tuuw begon, en dat L. dat ook meebrengt naar school. Dan maar even aan de mama van L. vragen. Misschien heeft L. wel een heel raar tuuw-achtig woord om dit drankje te benoemen. Deze ochtend stond L.’s mama ook op de speelplaats en ik vroeg het haar. Zij kon ook echt niet bedenken wat Ella wil zeggen, want L. noemt dat “een drankje”. En er zijn wel verschillende soorten, maar die noemt hij “appel, leeuw of multivruchten”. En zo weten wij nog altijd niet wat Ella met tuuw wil zeggen. Of het moet zijn dat de juf zegt tegen L.: “Dat is het uwe“, maar een beetje sneller wordt dat “Dat is ‘t uw“.