Berichten van — dinsdag 29 juli 2008

Ella slaapt altijd met Bumba aan haar zijde. Ze kan het eigenlijk zonder ook, want Bumba ging nooit mee naar de onthaalmoeder. Thuis en bij moeke en opa gaat Bumba wel mee.
Vandaag ging ik werken in “het nieuw huisje”. Ella’s reisbedje staat daar al en Bumba ging dus mee, zodat ze samen konden slapen. Ben ik hem toch wel niet vergeten zeker?
Gelukkig was papa op dat moment nog in het huis. Ik had hem al gebeld vanuit de auto (shame on me) met het bevel Bumba zeker mee te brengen. Toen we thuis waren en Ella in bed moest kruipen was er een groot drama in de maak.
Toen heb ik maar snel nog eens de telefoon genomen en Ella zelf naar haar papa laten bellen en vragen om Bumba mee te brengen. Papa beloofde dit te doen en Ella kroop zonder morren (zonder Bumba) in haar bed.

Het blijft moeilijk…
Ik wandel, infinitief: wandelen

Ella doet verder:
Ze gaat op het bed klimmelen
En met het potje moet ze schuddelen

Kristof en ik liepen met een schuldgevoel. Vrijdag en zaterdag hadden we echt te weinig tijd voor Ella gemaakt. Dit kwam omdat we naar de notaris waren geweest om de aankoop van het huis officieel te maken en we kregen ook de sleutel. We vlogen van winkel naar huis, naar winkel, naar appartement en weer naar winkel… En Ella werd overal mee naartoe gesleurd.
Tijd om het goed te maken, vonden we. Daarom trokken we vandaag naar de Antwerpse zoo. We vertrokken met de trein en gingen na aankomst meteen naar de aapjes kijken, want die wilde Ella heel graag zien. Nadien kwam de zeeleeuwenshow aan bod, en de rest van de dieren ook natuurlijk.
We zijn een beetje geschrokken dat Ella toch een schrikkepeeke geworden is, terwijl ze vroeger nergens bang van was. In het aquarium had Ella echt schrik van de grote vissen, en ook bij de gorilla wilde ze mama en papa niet loslaten.
Moe maar voldaan kroop Ella daarnet in bed. Maar eerst ging ze nog in bad. In de zoo hadden we olifanten zien badderen, terwijl ze ook besproeid werden. Normaal maakt Ella een groot probleem van haar haartjes wassen, maar vandaag niet hoor. Ahneen, een olifant wordt ook graag besproeid en Ella wilde best wel eens van olifant spelen.

Ella: “Ella wil stickertjes plakken.”
Mama: “Je hebt al geplakt, speel met iets anders”.

Dat stond Ella niet aan, ze begon een heus offensief.
Strategie 1:
Ella roept: “Stickertjes plakken!!!”
Mama zegt heel kalm: “Neen Ella, nu niet meer”, en leest verder.

Tijd voor een tweede poging:
Ella komt achter mama staan en trekt haar zieligste gezichtje en met haar zieligste stemmetje zegt ze:
“Ella beetje drietig”.
Mama: ‘Ben je een beetje verdrietig??”
Ella (nog steeds met haar zieligste stemmetje): “Ja”
Mama: “En waarom is dat?”
Ella: “Ella stickertjes plakken”.
Mama (terwijl ik Ella een dikke knuffel geeft): “Speel een beetje met de pizza, dat is ook leuk.”

Over naar strategie 3 dus…
Ella loopt naar de kast en trekt ze open (terwijl ze goed weet dat dat zonder toestemming niet mag).
Mama: “Ella, doe de kast maar weer dicht.”
Ella:”Neen”
Ik loop naar de kast en doe ze dicht.
Ella (haar schattigste gezichtje boven gehaald): “Mag ik kast open doen?”
Mama: “Waarom?”
Ella:(omdat ze nu eindelijk door heeft dat ze niet gaat mogen stickeren): “Boetseren”

Ella draagt thuis geen pampers meer.
Mama: “Ga je’t zeggen als je pipi moet doen?”
Ella: “Natuurlijk”

Vijf minuutjes later… Je kan het al raden zeker??

Ik had mijn teennagels gelakt en stond nadien in de badkamer nog wat te rommelen.
De reactie van Ella, toen ze binnen kwam:
“Waw, mooie teentjes”
‘t Is echt een meisje, zo’n dingen ziet ze altijd meteen.